تأثیر یک دوره تمرین هوازی در صبح و عصر بر دیسمنوره اولیه و برخی متغیرهای فیزیولوژیکی دختران بالغ

سارا سارا سرحدی، sara sarhadi m.sc. of exercise physiology, school of physical education and sports sciences, shahid rajaee university, tehran, iran .کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهیدرجایی، تهران، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی (shahid rajaee teacher training university) علیرضا علیرضا رمضانی، alireza ramezani associate professor, department of physiology, school of physical education and sports sciences, shahid rajaee university, tehran, iran.دانشیار گروه فیزیولوژی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهیدرجایی، تهران، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی (shahid rajaee teacher training university) مینا مینا غلامی، mina gholami instructor of physiology, school of physical education and sports sciences, shahid rajaee university, tehran, iran.مربی گروه فیزیولوژی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهیدرجایی، تهران، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی (shahid rajaee teacher training university) حامد حامد طاهری، hamed taheri resident of internal medicine, school of medicine, zahedan university of medical sciences, zahedan, iran.دستیار تخصصی گروه داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی زاهدان (zahedan university of medical sciences)

چکیده

مقدمه: دیسمنوره اولیه یکی از شایع ترین شکایات مراجعان به پزشک زنان می باشد. به نظر می­رسد تأثیر ورزش بر دیسمنوره و همچنین توجه به تعامل تمرین هوازی با زمان­های روز، روش مؤثرتری برای کاهش درد دیسمنوره باشد. مطالعه حاضر با هدف مقایسه تأثیر یک دوره تمرین هوازی در صبح و عصر بر شدت درد دیسمنوره اولیه و برخی متغیرهای فیزیولوژیکی دختران بالغ انجام شد. روش کار:در این مطالعه که به روش میدانی انجام شد، از میان 1033 دانش آموز دختر شهرستان بهارستان، 38 دختر بالغ با سابقه ابتلاء به دیسمنوره اولیه به عنوان نمونه انتخاب شدند. افراد به طور تصادفی به دو گروه 19 نفره (صبح، عصر) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی (ایروبیک و تمرینات آمادگی جسمانی) شامل 4 هفته، هر هفته 4 جلسه 50 دقیقه ای با شدت 70-65% ضربان قلب ذخیره بود. برای اندازه گیری شدت درد از مقیاس دیداری درد و برای اندازه گیری حداکثر اکسیژن مصرفی از آزمون 1600 متر دویدن استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماریspss (نسخه 18) و آزمون های یومن ویتنی و ویلکاکسون انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنادار در نظر گرفته شد. یافته ها:تمرین باعث افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی و کاهش معنی­دار شدت درد دیسمنوره و ضربان قلب استراحت از پیش آزمون به پس آزمون هر دو گروه شد (05/0p