مقایسه میزان کارایی و عوارض گرافت های عروقی پلی یورتان و پلی تترافلورواتیلن در بیماران نیازمند همودیالیز مزمن

محمد مظفر، mohammad mozaffar research center of vascular surgery and trauma, shohadaye tajrish hospital, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات جراحی عروق و تروما، بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی علی کاویانی، kaviani ali research center of vascular surgery and trauma, shohadaye tajrish hospital, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات جراحی عروق و تروما، بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی حسین نجد سپاس، hossein najdsepas research center of vascular surgery and trauma, shohadaye tajrish hospital, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات جراحی عروق و تروما، بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی امیرناصرالدین جدبابایی مقدم، amir nasereddin jadbabaimoghadam research center of vascular surgery and trauma, shohadaye tajrish hospital, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات جراحی عروق و تروما، بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی هاتف زیرک زاده، hataf zirakzadeh research center of vascular surgery and trauma, shohadaye tajrish hospital, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات جراحی عروق و تروما، بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

چکیده

چکیده سابقه و هدف: با توجه به نیاز20% از بیماران دیالیزی به گرافت شریانی- وریدی به عنوان تنها روش دستیابی جهت همودیالیز و اهمیت موفقیت گرافت های پلی تترافلورواتیلن(ptfe) و پلی یورتان جهت تعبیه دسترسی عروقی در بیماران دیالیزی و وجود تحقیقات محدود درباره مقایسه این گرافت ها، این پژوهش در بیماران بیمارستان شهدای تجریش به منظورمقایسه میزان کارایی و عوارض این دو نوع گرافت انجام گرفت. روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده، 60 بیمار به دو گروه 30 نفری تقسیم شدند. در نیمی از گروه اول، گرافت پلی یورتانی با موقعیت مستقیم در بازوی غیر غالب تعبیه شد و در نیمه بعدی، گرافت ptfe مورد استفاده قرار گرفت. در گروه دوم، در نیمی از بیماران گرافت پلی یورتانی با موقعیتی لوپی ران راست تعبیه شد و در بقیه گرافت ptfe با شرایط مشابه مورد استفاده قرار گرفت. در هر گروه میزان باز ماندن اولیه و ثانویه و ایجاد عفونت و حوادث عروقی دو نوع گرافتتوسط آزمون آماری کای دو یا آزمون دقیق فیشر مورد مقایسه آماری قرار گرفتند. یافته ها: این پژوهش بر روی 60 بیمار در دو گروه 30 نفره انجام شد که در هر گروه گرافت در 15 نفر در اندام فوقانی و در 15 نفر در اندام تحتانی تعبیه گردید. افراد در دو گروه از نظر متغیرهای مداخله گر مشابه بودند. درصد بازماندن اولیه و ثانویه گرافتها و نیز بروز عفونت و عوارض در دو نوع گرافت مشابه بود (ns)، ولی میزان بروز عفونت در گرافت های اندام تحتانی بیشتر از اندام فوقانی بود (05/0>p). نتیجه گیری: با توجه به عدم تفاوت قابل ملاحظه از نظر میزان کارآیی و عوارض در بین دو نوع گرافت استفاده شده، هر یک از این دو نوع گرافت ممکن است با توجه به مواردی همچون قیمت و در دسترس بودن مورد استفاده قرار گیرند