فراوانی آنتی بادی ویروس هپاتیت a در مبتلایان هپاتیت b و c در ایران
چکیده
سابقه و هدف: عفونت جدید با ویروس هپاتیت a در بیماران مبتلا به هپاتیت b و c، می تواند سیر بیماری هپاتیت b و c را دستخوش تغییر نماید. هدف از مطالعه حاضر این است که میزان فراوانی آنتی بادی ضد ویروس هپاتیتa را در بیماران مبتلا به هپاتیت b و c اندازه گیری و از لحاظ برخی عوامل مرتبط با هم مقایسه نماییم. روش بررسی: در مجموع 115 بیمار مبتلا به هپاتیت مزمن b و 56 بیمار مبتلا به هپاتیت مزمن c که در طی سال های 1383 تا 1384 به انجمن هپاتیت استان همدان مراجعه کرده بودند، بررسی شدند. بیماران پس از ورود به تحقیق، پرسش نامه ای شامل متغیرهای دموگرافیک و سوابق بیماری برایشان تکمیل می شد. سپس آنتی بادی ضد ویروس هپاتیت a (igm و igg) به روش elisa، تعداد گلبولهای سفید (wbc)، میزان هماتوکریت، پلاکت سرم و آزمون های کارکرد کبدی (ast،alt، bil،alp) مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: از 32 بیمار مبتلا به هپاتیت مزمن b، به دلیل عدم همکاری یا مراجعه، آزمایش hav ab انجام نشد. تعداد 71 مورد (5/85%) hav ab از نوع igg مثبت گزارش شد. تنها یک مورد از بیماران، مبتلا به هپاتیت حاد a (igm anti hav مثبت) بود. در بیماران هپاتیت مزمن c، امکان اندازه گیری igg anti hav در 17 بیمار فراهم نگردید و در 39 بیمار آزمایش شده، 36 بیمار (3/92%) از لحاظ igg anti hav مثبت بودند. نتیجه گیری: تصمیم گیری برای انجام واکسیناسیون ضد هپاتیت a و یا انجام آزمایش اندازه گیری تیتر آنتی بادی ضد ویروس hav در بیماران مزمن کبدی منوط به شیوع آن در منطقه و در بیماران هپاتیت مزمن می باشد. به نظر می رسد در مطالعه فعلی، فراوانی بالای این آنتی بادی در بیماران هپاتیت مزمن b و c بیانگر آن است که انجام تست آنتی بادی در این بیماران در مرحله اول سودمندتر از واکسیناسیون تمامی این افراد برعلیه هپاتیت a باشد.