بررسی تأثیر استفاده هم زمان از تمرینات تکلیف محور و روش محدودیت درمانی اجباری بر روی عملکرد حرکتی اندام فوقانی بیماران همی پلژی بزرگسال
چکیده
مقدمه: سکته مغزی یکی از شایع ترین بیماری های نورولوژیک تهدید کننده زندگی و مهم ترین علت ناتوانی افراد مسن است. بروز آسیب حرکتی در یک اندام فوقانی به عنوان اصلی ترین عامل وابستگی در فعالیت های روزمره زندگی به شمار می آید. هدف از این پژوهش، بررسی تأثیر استفاده هم زمان از تمرینات تکلیف محور و روش محدودیت درمانی اجباری بر روی عملکرد حرکتی اندام فوقانی بیماران همی پلژی بزرگسال بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع مداخله ای بود و نمونه گیری به صورت در دسترس از کلینیک های کاردرمانی و مراکز توان بخشی استان قزوین انجام شد. 26 بیمار 65-40 ساله سکته مغزی انتخاب شده و 3 روزدر هفته به مدت 8 هفته یک ساعت در روز تمرینات تکلیف محور هم زمان با 5 ساعت محدود کردن اندام سالم را انجام دادند. ابزارهای ارزیابی مورد استفاده شامل آزمون های fugl-meyer و action research arm به منظور بررسی عملکرد حرکتی اندام فوقانی بود. آزمون آماری paired t جهت تحلیل داده ها مورد استفاده قرار گرفت. از نرم افزار spss نسخه 18 برای آنالیز داده ها استفاده گردید و سطح معنی داری 05/0در نظر گرفته شد. یافته ها: ارزیابی ها نشان دهنده بهبود معنی دار عملکرد اندام فوقانی (05/0 > p ) بعد از استفاده هم زمان از تمرینات تکلیف محور و روش محدودیت درمانی بود. نتیجه گیری: نتایج حاصل از تحقیق حاضر نشان داد که استفاده هم زمان از تمرینات تکلیف محور روش محدودیت درمانی می تواند روش مؤثری جهت بهبود عملکرد اندام فوقانی بیماران سکته مغزی باشد.