بررسی فراوانی رینوسینوزیت‏های قارچی و تعیین حساسیت گونه‏های جدا شده نسبت به داروهای ضد قارچی در شیراز، ایران ۱۳۹۲-۱۳۹۱

پریسا بدیعی، parisa badiei alborzi clinical microbiology research center, shiraz university of medical sciences, shiraz, iranمرکز تحقیقات میکروب‏شناسی بالینی استاد البرزی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران بهروز گندمی، behrooz gandomi department of otolaryngology, shiraz university of medical sciences, shiraz, iranگروه گوش وحلق و بینی ، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی شیراز (shiraz university of medical sciences) غلام عباس سبز، gholam abbas sabz student research committee, shiraz university of medical sciences, shiraz, iranکمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی شیراز (shiraz university of medical sciences) حدیث جعفریان، hadis jafarian alborzi clinical microbiology research center, shiraz university of medical sciences, shiraz, iranمرکز تحقیقات میکروب‏شناسی بالینی استاد البرزی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی شیراز (shiraz university of medical sciences)

چکیده

زمینه و هدف: اسپور قارچ‏ها در طبیعت به مقدار زیاد وجود دارد و ممکن است موجب بیماری در افراد مستعد شود. رینوسینوزیت قارچی طی سال‏های اخیر افزایش قابل ملاحظه ای یافته است. هدف از این مطالعه، بررسی رینوسینوزیت قارچی در نمونه‏های به دست آمده از بیماران مبتلا به رینوسینوزیت مزمن که نیاز به جراحی اندوسکوپیک سینوس داشته‏اند و تعیین حساسیت گونه‏های جدا شده نسبت به داروهای ضد قارچی رایج بود. مواد و روش‏ها: در یک بررسی مقطعی از افراد مبتلا به رینوسینوزیت مزمن که تحت عمل جراحی آندوسکوپیک سینوس قرار گرفتند، در ظرف‏های استریل حاوی نرمال سالین نمونه‏گیری به عمل آمد. آزمایشات میکروسکوپی و کشت روی محیط سابورود دکستروز آگار انجام شد. کمترین غلظت دارویی ممانعت کننده از رشد قارچ‏ها (mic)برای هفت داروی رایج ضد قارچی به روش ایی تست برای گونه های جدا شده تعیین شد. یافته‏ها: به طور کلی، نمونه‏های 102 بیمار بدون سابقه نقص سیستم ایمنی تحت آزمایش قرار گرفتند. 9 عدد از نمونه‏های کشت داده شده مثبت بودند که شامل 3 مورد آسپرژیلوس فومیگاتوس، 3 مورد پنیسیلیوم، 2 مورد آسپرژیلوس فلاووس و 1 مورد آلترناریا می‏شدند. متوسط سن بیماران 38 سال بود و 59 نفر از بیماران مرد و 43 نفر زن بودند. گونه‏های جدا شده حساسیت بیشتری نسبت به داروهای آمفوتریسین b و وریکونازول نشان دادند. نتیجه‏گیری: از آن جایی که شیوع عفونت رینوسینوزیت قارچی کم می‏باشد، متأسفانه توجه کمتری به این بیماری می‏شود و زمانی که درمان با داروهای ضد میکروبی در بیماران موثر نباشد، درمان با داروهای ضد قارچی شروع می‏شود. تشخیص سریع و انتخاب داروی مناسب منجر به درمان مناسب در این بیماران خواهد شد.