نقش سیستم های مغزی-رفتاری در پیش بینی کیفیت زندگی و راهبردهای مقابله ای در بیماران مبتلا به سرطان
چکیده
زمینه: به نظر میرسد تفاوت های فردی در ویژگیهای شخصیتی در عود بیماری های جسمی و عواقب روانی-اجتماعی آن دخالت دارند. با این وجود مطالعات اندکی در مورد نقش شخصیت در پیشبینی عواقب روانی-اجتماعی مرتبط با سرطان وجود دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش شخصیت در پیشبینی عوامل روانی-اجتماعی کیفیت زندگی و راهبردهای مقابلهای در بیماران مبتلا به سرطان است. روشها: طرح پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی میباشد. نمونه آماری شامل 50 بیمار سرطانی بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای ارزیابی تفاوتهای شخصیتی، کیفیت زندگی و راهبردهای مقابلهای به ترتیب از آزمونهای کارور و وایت (1994)، پرسشنامه بررسی کیفیت زندگی 12 سؤالی (sf-12) و پرسشنامه مقابله با موقعیتهای فشارزا (ciss) استفاده شد. دادهها با استفاده از نرم افزار spss و با کمک آزمونهای آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافتهها: هر دو سیستم بازداری و فعالساز رفتاری قادر به پیش بینی کیفیت زندگی (001/0> p) هستند و سیستم بازداری رفتاری قادر به تبیین سبک مقابله ای هیجانمدار (05/0>p) و اجتنابی (01/0>p) و سیستم فعالساز رفتاری قادر به تبیین سبک مقابله ای مسألهمدار (001/0>p) میباشد. نتیجهگیری : سیستمهای مغزی-رفتاری قادر به پیشبینی کیفیت زندگی و راهبردهای مقابلهای بیماران سرطانی میباشند. با شناسایی این سیستمها در افراد سرطانی میتوان کسانی را که از نظر کیفیت زندگی در معرض افتند و یا احتمال استفاده از راهبردهای مقابلهای ناسازگارانه در آنان بالاتر است، شناسایی کرده و اقدامات پیشگیرانه را بر روی آنان به اجرا درآورد.