مقاله

پیش‎بینی بقای بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال مراجعه کننده به مرکز ام- آر- آی دارالایتام مهدیه همدان با استفاده از مدل پارامتری وایبل و تعیین ریسک فاکتورهای موثر طی سال‎های ۱۳۸۴-۱۳۹۲

قدرت اله روشنایی، ghodratollah roshanaei department of biostatistics and epidemiology, school of public health, hamadan university of medical sciences, hamadan, iranمرکز تحقیقات مدل‎سازی بیماری‎های غیرواگیر، گروه آمارزیستی و اپیدمیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران اعظم کمیجانی، azam komijani department of biostatistics and epidemiology, school of public health, hamadan university of medical sciences, hamadan, iranگروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی همدان (hamadan university of medical sciences) عبدالعظیم صدیقی پاشاکی، abdolazim sadighi pashaki radiology-oncology center, mri center of hamadan, hamadan, iranمرکز رادیوتراپی– آنکولوژی مهدیه همدان، همدان، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی همدان (hamadan university of medical sciences) جواد فردمال، javad fardmal department of biostatistics and epidemiology, school of public health, hamadan university of medical sciences, hamadan, iranمرکز تحقیقات مدل‎سازی بیماری‎های غیرواگیر، گروه آمارزیستی و اپیدمیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران

چکیده

زمینه و هدف: برای برآورد بقا می‎توان از مدل‎های مختلف ناپارامتری، نیمه‎پارامتری و پارامتری استفاده کرد که بسته به ماهیت داده‎ها ممکن است برخی از روش‎ها مناسب‎تر باشد. استفاده از مدل مناسب باعث برآورد دقیق‎تر بقا و تعیین عوامل موثر بر آن خواهد شد که هدف این مطالعه براورد بقا در بیماران سرطان کولورکتال و تعیین عوامل موثر بر آن است. مواد و روش‎ ها: در این مطالعه پرونده‎ی بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال از سال 1384-1390 در مرکز دارالایتام همدان تحت درمان بودند مورد بررسی قرار گرفتند. اثر عوامل مختلف دموگرافیکی و بالینی بر بقای بیماران ارزیابی شد. پیگیری تمام بیماران از طریق مراجعات دوره ای و تماس تلفنی انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار rو spss16 انجام شد. یافته ها: میانه بقای بیماران مورد بررسی برابر 4/3±40 ماه بدست آمد. ارزیابی ویژگی های کلینکی و پاتولوژیک در حالت یک متغیره نشان داد که در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال، تاثیر متغیرهای مرحله بیماری، درجه تمایزیافتگی تومور، مورفولوژی سرطان، متاستاز و عود بیماری بر بقا معنادار بوده اند ولی در حالت چندمتغیره تنها نوع مورفولوژی سرطان و متاستاز به سایر ارگان ها رابطه ی معناداری را با بقای افراد بیمار داشت. نتیجه‎گیری: استفاده از مدل‎های آماری مناسب در جهت شناسایی عوامل خطر موثر بر بقای بیماران سرطان کولورکتال می‎تواند باعث جلوگیری از پیشرفت این بیماری و افزایش بقای آن‎ها شود.

اسناد مشابه