بررسی تاثیر ملاقات برنامهریزی شده بر شاخصهای فیزیولوژیک بیماران بستری در بخش مراقبت ویژه قلبی
چکیده
مقدمه و هدف: ملاقات یکی از نیازهای اساسی بیماران و خانوادههایشان در مدت زمان بستری است. از آنجائیکه سیستم بهداشت و درمان به سمت الگوی بیمار محوری حرکت می کند، ملاقات از بیمار در بخش مراقبت های ویژه را به موضوعی مورد علاقه و قابل بحث در این بخشها تبدیل کرده است. لذا تحقیق حاضر به بررسی تاثیر ملاقات برنامهریزی شده بر شاخصهای قلبی در بیماران بستری در بخش مراقبت قلبی پرداخته است. روش کار: این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی است. 60 بیمار مبتلا به سکته قلبی به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و بطور تصادفی به 2 گروه آزمون و کنترل تقسیم شدند. در گروه آزمون، از بیمار درخواست میشد که نام کسانی که با آنها احساس راحتی بیشتری دارد و تمایل به حضور آنان در زمان ملاقات دارد؛ را بیان کند. و ملاقات کنندگان در مورد رعایت آداب صحیح ملاقات آموزش می دیدند. داده ها توسط پرسشنامه و چک لیستهای مربوط به شاخصهای فیزیولوژیک قبل، حین و بعد از ملاقات گردآوری و تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار spss18 انجام شد. نتایج: بین میانگین فشارخون سیستولیک (058/0=p)، دیاستولیک (057/0=p)، تعداد ضربان قلب (271/0=p)، تعداد تنفس (056/0=p) و اشباع اکسیژن خون شریانی (199/0=p) با استفاده از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر در قبل، حین و بعد از ملاقات برنامه ریزی شده در گروه آزمون از لحاظ آماری تفاوت معنی داری دیده نشد. ولی در گروه کنترل غیر از اشباع اکسیژن خون شریانی (317/0=p) در بقیه موارد این تفاوت ها معنی دار بود(05/0>p). نتیجه نهایی: ملاقات برنامه ریزی شده برای حضور خانواده و دوستان بر بالین بیمار تغییرات مهمی در شاخص های قلبی عروقی از لحاظ بالینی ایجاد نمیکند. بنابراین طبق این مطالعه، دلیلی برای محدودیت ملاقات در بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه وجود ندارد