ساختار عاملی و اعتباریابی نسخه فارسی پرسشنامه خودنظم دهی در بین دانشجویان پزشکی
چکیده
سابقه و اهداف : خودنظم دهی از جمله سازههای مورد توجه در مباحث انگیزشی است که به وسیله آن دانشجویان یادگیری خود را سامان میبخشند . خودنظم دهی یکی از مهمترین عوامل پیشبینی کننده موفقیت تحصیلی در محیط آموزشی است. از این رو، ارزیابی میزان خودنظم دهی تحصیلی در فرگیران از جایگاه ویژهای برخوردار است. هدف پژوهش حاضر بررسی ساختار عاملی مقیاس خودنظم دهی است. روش بررسی : پرسشنامه 34 مادهای خودنظم دهی انل و هانگ (2001) که شامل 4 عامل برنامهریزی، خودارزیابی، تلاش و خودکارآمدی است، توسط متخصصین، ترجمه و روایی محتوایی آن تائید شد و روی 336 دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران که به صورت نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند، اجرا شد. تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی با استفاده از نرمافزارهای spss و lisrel بر روی دادهها انجام گرفت. یافته ها: چهار عامل اصلی مطرح شده در نسخه اصلی، توسط تحلیل عاملی اکتشافی استخراج شد. این پرسشنامه 55 درصد از واریانس کل خودتنظیمی را تبیین میکرد. تحلیل عاملی تائیدی نیز نشان داد که مدل 4 عاملی ناهمبسته بهترین مدل برازش شده برای تبیین داده های حاضر است. نتیجه گیری : نتایج حاکی از این است که مقیاس خودنظم دهی انل و هانگ ، برای شناسایی قابلیتهای خودنظمدهی دانشجویان ایرانی و به ویژه دانشجویان پزشکی کفایت لازم را دارد و در پژوهش های مختلف مخصوصاً در حوزه آموزش قابل استفاده است.