انواع ادبی در شعر فارسی
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
متونِ کهنِ تاریخیِ فارسی بهویژه از قرن ششم هجری به بعد، از سویی به سبب موضوع خود، و از سوی دیگر به دلیل کاربرد عناصر و شیوههای ادبیسازی در این متون، در ملتقا و پیوندگاه دو گونۀ «تاریخنگاری» و «ادبیات» قرار میگیرند. در این میان، شعر اعم از فارسی و عربی، با دو نوع کارکردِ عمدۀ
محمد امین بلدی معروف به امین اشنویی، یکی ازشخصیتهای ادبی، مذهبی، عرفانی و اجتماعی معاصر کردستان (اشنویه) است. مقاله پیش رو درصدد تبیین و معرفی سبک ادبی اشعار امین اشنویی است. برای دستیابی به این هدف از روش توصیفی –تحلیلی استفاده شده است. این پژوهش نشان میدهد که مسائل ادبی و ساخ
تقسیم بندی متون ادبی به انواع گوناگون به قصد شناخت و التذاذ بهتر از این متون، صورت میگیرد. اما معیار برای تقسیم بندی متفاوت بوده است. گروهی صورت ظاهر و قالبهای شعری را مدنظر داشتند که با این معیار انواعی مثل قصیده غزل، رباعی و ... نامگذاری میشود. معیار دیگر بر اساس معنای درون متن
پژوهش حاضر، پیشنهادهایی برای نگارش «تاریخ ادبیّات تطبیقی فارسی و عربی» براساس «الگوی انواع ادبی» است. نوشتار پیش رو آن دسته از گونههای ادبیّات فارسی و عربی را که میتوانند در نگارش تاریخ ادبیات تطبیقی مورد مطالعه باشند را نشان داده است. پژوهش حاضر بهدنبال یافتن معیارهایی برای تفکی
نهضت بازگشت ادبی در نیمه دوم قرن دوازدهم به همّت و اشارت شاعرانی از قبیل مشتاق (ف 1165ق) و شعله اصفهانی (ف1160ق) پدید آمد. انگیزه بنیانگذاران نهضت بازگشت، احیای شعر فارسی و نجات دادن آن از انحطاط و ابتذال سبک هندی بود . با این همه، پیشنهاد سخنوران اصفهان تنها در ایران مورد استقبا
جدال بین شاعران نوگرا و طرفداران شعر سنتی مسألهای است که در بررسی تاریخی و فرهنگیِ جریان شکلگیری شعر نوهمواره مورد توجّه محققان بوده است. بحثهایی که هر کدام از این دو جناح دربارۀ شعر و ملازمات آن مطرح میکردند، بر اساس نقد گفتارها و دیدگاههای طرف مقابل شکل میگرفت؛ بنابراین