واکنش چغندرقند به شوری آب آبیاری در مراحل مختلف رشد ریشه
چکیده
به‌منظور تعیین واکنش به شوری آب در چهار مرحله رشد چغندرقند شامل کاشت تا سبز شدن، سبز شدن تا استقرار، استقرار تا بسته شدن کانوپی و بسته شدن کانوپی تا برداشت مطالعهای در اصفهان در قالب طرح کرتهای یک بار خردشده بر پایه بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار انجام شد. به این منظور سه رقم چغندرقند (7233-p29*msc2، icو 7233) در 11 تیمار مدیریت مصرف آب شور در مراحل مختلف رشد مورد مقایسه و ارزیابی قرار گرفتند. براساس نتایج سه سال آزمایش بالاترین عملکردریشه و عملکرد قند به تیمار شاهد تعلق داشت که کمترین شوری آب آبیاری را دریافت کرده بود. افزایش شوری آب عملکردریشه و عملکرد قند را کاهش داد. کمترین کاهش عملکردریشه در مرحله چهارم رشد و بیشترین واکنش به شوری در مرحله اول رشد مشاهده شد. آبیاری با آب با شوری هشت دسیزیمنس بر متر در مراحل سوم و چهارم رشد تأثیری بر کاهش عملکردریشه نداشت ولی در مرحله اول رشد به‌صورت معنیدار عملکردریشه را کاهش داد. تیماری که در تمام مراحل رشد با آب دارای شوری 12 دسیزیمنس بر متر آبیاری شده بود کمترین عملکردریشه را نسبت به شاهد آزمایش داشت. آبیاری با آب دارای شوری 12 دسیزیمنس بر متر در مرحله چهارم رشد تأثیری بر عملکردریشه نداشت ولی از مرحله دوم به بعد تأثیر معنیداری بر عملکردریشه داشت و مقدار آن را به طرز چشمگیری کاهش داد. آب آبیاری با شوری هشت و 12 دسیزیمنس بر متر در طی فصل رشد بهترتیب معادل 24 و 33 درصد عملکردریشه را در مقایسه با شاهد کاهش داد. با کاهش شوری آب میتوان مرحله حساسیت به شوری در چغندرقند را به تعویق انداخت. با افزایش شوری آب آبیاری از 8 هشت به 12 دسیزیمنس بر متر، عملکردریشه از مرحله دوم رشد به بعد به طرز قابل ملاحظهای کاهش یافت. براساس نتایج، بیشترین حساسیت به شوری در مراحل اول و دوم رشد چعندرقند میباشد و با افزایش شوری آب آبیاری حساسیت به شوری در چغندرقند افزایش مییابد.