بررسی برخی عوامل خطرزای عصبی- عضلانی مرتبط با آسیب acl در افراد دچار ناهنجاری پرونیشن مچ پا
چکیده
راستای مکانیکی اندام تحتانی به طور کلی بر ثبات مفصل زانوی ورزشکاران اثر دارد. تحقیقات اشاره دارند که پرونیشن مچ پا در شیوع آسیب acl مؤثر است، ولی مطالعهای در زمینۀ کنترل عصبی -عضلانی ورزشکاران دارای پرونیشن افزایش یافتۀ مچ پا در رابطه با آسیب acl صورت نگرفته است. ازاین رو هدف از این تحقیق، بررسی برخی عوامل خطرزای عصبی- عضلانی مرتبط با آسیب acl در افراد دچار ناهنجاری پرونیشن مچ پا بود. پانزده ورزشکار دارای پرونیشن افزایش یافتۀ مچ پا و پانزده ورزشکار سالم به صورت هدفمند به عنوان نمونۀ آماری انتخاب شدند. سیگنال های الکترومیوگرافی با استفاده از الکترود سطحی از چهار عضله (گلوتوس مدیوس، لترال همسترینگ، واستوس لترالیس و سولئوس) ثبت شد. نتایج آزمون manova نشان داد در عضلات گلوتئوس مدیوس (029/0=p) و بایسپس فموریس (001/0p=) در مرحلۀ فیدفورواردی و در عضلۀ گلوتئوس مدیوس (005/0p=) در مرحلۀ فیدبکی، بین دو گروه تفاوت معنا دار وجود دارد و در فعالیت فیدفورواردی و فیدبکی عضلات واستوس لترالیس و سولئوس بین دو گروه ارتباط معنا داری وجود ندارد (05/.≤p). بنابراین ناهنجاری پرونیشن مچ پا با تغییر عملکرد عصبی - عضلانی عضلات گلوتئوس مدیوس و لترال همسترینگ، می تواند به عنوان عامل خطرآفرین در بروز آسیب های acl دخیل باشد.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- نورالله جاودانه — دانشجوی کارشناسی ارشد، حرکات اصلاحی و آسیبشناسی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
- هومن مینونژاد — استادیار،گروه طب ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
- الهام شیرزاد — استادیار،گروه طب ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران