سهم پنج عامل اصلی شخصیت در پیش بینی تحمل ابهام
چکیده
تحمل ابهام، پذیرفتن عدم قطعیت به عنوان بخشی از زندگی و عدم تحمل ابهام، باورهایی در مورد نگرانی، جهت گیری مساله منفی و سبک مقابله ای اجتنابی است. پژوهش حاضر، با هدف بررسی سهم پنج عامل اصلی شخصیت در پیشبینی تحمل ابهام بود. بدین منظور، طی یک پژوهش توصیفی مبتنی برتحلیل رگرسیون، 248 نفر (136 زن و 112 مرد) از بین دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد بینالمللی کیش به روش خوشهای چند مرحلهای انتخاب و از نظر تحمل ابهام و پنج عامل بزرگ شخصیت مورد آزمون قرار گرفتند. تحلیل رگرسیون نشان داد که بین عامل رواننژندی و تحمل ابهام رابطه ی منفی معنادار و بین برونگرایی و دلپذیر بودن با تحمل ابهام، رابطه ی مثبت معنادار وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام نیز نشان داد که عامل رواننژندی، به تنهایی 29 درصد، دو عامل روان نژندی و دلپذیر بودن، 33 درصد و سه عامل روان نژندی، دلپذیر بودن و برونگرایی، 34 درصد از واریانس نمرههای تحمل ابهام را تبیین می کنند. یافتهها به طور کلی بیانگر آن است که رواننژندی بالا باعث کاهش تحمل ابهام و برونگرایی و دلپذیربودن، باعث افزایش تحمل ابهام در دانشجویان میشود. بنابراین به نظر می رسد چون افراد روان نژند، از نظر هیجانی ناپایدار، نگران و مضطرب اند و سریعا نسبت به فشار، واکنش نشان می دهند، نمی توانند تحمل ابهام بالایی داشته باشند. این ویژگی موجب توانایی روان نژندی در پیش بینی تحمل ابهام می شود.