ارتباط بین ناهنجاری زانوی پرانتزی با کنترل پاسچر پویا و ایستا در پسران نوجوان
چکیده
کنترل پاسچر در فعالیتهای روزمره و عملکردهای مطلوب ورزشی لازم و ضروری است. هدف پژوهش حاضر، مقایسه کنترل پاسچر پویا و ایستای پسران دارای ناهنجاری زانوی پرانتزی با گروه کنترل است. در این پژوهش نیمه تجربی 20 نفر دانش آموز پسر12-10 سال به صورت در دسترس انتخاب و در دو گروه زانوی پرانتزی ( 10نفر با میانگین سن 03/1±2/11 سال، قد 29/10±15/156 سانتیمتر، وزن24/7±4/39 کیلوگرم و مقدار ناهنجاری 39/0±37/3 سانتیمتر) و گروه کنترل (10نفر با میانگین سن 48/0±7/11 سال، قد 41/7±95/147سانتیمتر، وزن 59/3±75/35 کیلوگرم ومقدار ناهنجاری0/0 ± 0/0سانتیمتر) سازماندهی شدند. آزمودنیها هیچگونهآسیبدیدگی در اندام تحتانی، آسیب سر و بیماریهای مؤثر بر تعادل را نداشتند. کنترل پاسچر پویا و ایستا به ترتیب با آزمون تعادلی ستاره (sebt) و تعداد خطای بالانس (bess) اندازهگیری شد. نتایج با استفاده از روش آماری تست t همبسته و غیر همبسته در محیط نرم افزار spss نسخه 18 تحلیل شدند. سطح معناداری برابر 05/0 در نظر گرفته شد. تحقیق حاضر نشان داد که تفاوت معناداری در کنترل پاسچر پویا و ایستا پسران 10-12 سال بین گروه زانوی پرانتزی نسبت به گروه کنترل وجود ندارد (05/0 >p). این یافتهها نشان میدهد که وجود ناهنجاری زانوی پرانتزی بر کنترل پاسچر پسران 10-12سال مؤثر نبوده است. علت آن را میتوان عدم توانایی رشد جسمانی و عضلانی مناسب آزمودنیها دانست، که باعث شده است گروه کنترل نتواند خود را از جهت کنترل پاسچر نسبت به گروه زانوی پرانتزی، متفاوت نشان بدهد.