آموزش حضوری و غیرحضوری دانشجویان کتابداری و اطلاع رسانی در ایران: مطالعه تطبیقی
چکیده
هدف: با توجه به انفجار جمعیت و افزایش روزافزون متقاضیان آموزش و گسترش سریع فناوری های اطلاعات و ارتباطات، سیستمهای آموزش حضوری بهتنهایی پاسخگوی نیازهای متقاضیان نیستند، در نتیجه، آموزشهای غیرحضوری (پیام نور) گسترش یافته است. هدف از این مقاله مقایسه آموزشهای حضوری و غیرحضوری از جنبههای مختلف در حوزه کتابداری و اطلاعرسانی میباشد. روش/ رویکرد پژوهش: روش پژوهش حاضر پیمایشی ـ تحلیلی و از نوع کاربردی است. برای گردآوری اطلاعات از روش نمونهگیری طبقهای استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از روشهای آمار توصیفی و استنباطی، و برای تحلیل داده ها نیز از نرم افزار آماری اس.پی.اس.اس استفاده شد. یافته ها: یافته های تحقیق نشان میدهد که کمتر از نیمی از دانشجویان دانشگاه پیام نور از شیوه آموزشی خود رضایت دارند که این میزان در دانشجویان دانشگاههای دولتی 69 درصد میباشد. در دانشگاههای پیام نور به ترتیب 5/54 درصد دانشجویان غیرحضوری از شیوه مشاوره و آموزش استادان خود، 49 درصد از شیوه عملکرد کادر آموزشی، 2/37 درصد از فضای آموزشی نامناسب، 9/35 درصد از خدمات کتابخانهای نامناسب و منابع و کتابهای درسی بیشترین میزان نارضایتی را دارند. در دانشگاههای دولتی تهران، 3/59 درصد دانشجویان از شیوه مشاوره و آموزش استادان و 1/8 درصد از شیوه عملکرد کادر آموزشی ناراضی هستند؛ درحالیکه درصد کمتری از دانشجویان حضوری از امکانات رفاهی نارضایتی دارند. میزان رضایت از توانایی استادان در تدریس در هر دو نظام آموزشی در حد متوسط بوده است. نتیجه گیری: نتایج نشان میدهد که میزان رضایت دانشجویان حضوری از شیوه آموزشی خود بیشتر از دانشجویان غیرحضوری (پیام نور) میباشد. بهکارگیری بیشتر فناوریهای آموزشی و مواد کمک درسی و نیز تجهیزات و امکانات در افزایش میزان رضایت دانشجویان پیام نور می تواند تأثیرگذار باشد.