پیش بینی سطح رضایت زناشویی دانشجویان زن بر اساس سبک های دلبستگی: مقایسه توانمندی رگرسیون لجستیک و شبکه های عصبی مصنوعی
چکیده
هدف پژوهش حاضر مقایسه توانمندی رگرسیون لجستیک و شبکههای عصبی مصنوعی در پیشبینی سطوح رضایت زناشـویی دانشجویان زن بر اساس سـبکهای دلبستگی آنها بود. دادههای مربوط به پرسشنامه رضایت زناشویی (انریچ) و مقیاس دلبستگی بزرگسالان که توسط 300 دانشجوی زن متأهل تکمیل شده بود با استفاده از دو روش یاد شده تحلیل شدند و نسبت موفقیت هریک از مدلها از طریق آزمون مک نمار مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج نشان داد اگرچه مدل شبکههای عصبی مصنوعی موفقتر از مدل رگرسیون لجستیک بود، اما با کاهش تعداد عوامل پیشبینیکننده به سه عبارت، بین توانمندی مدلهای یاد شده تفاوت معنیداری مشاهده نشد. بر این اساس میتوان گفت مدل شبکههای عصبی مصنوعی در شرایطی که تعداد عوامل پیشبینیکننده افزایش یافته و از چند سطح فراتر میرود، از مدل رگرسیون لجستیک موفقتر عمل میکند.