مقایسه کفایت اجتماعی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان دارای نیازهای ویژه در سه شیوه آموزش تلفیقی، استثنایی و عادی
چکیده
هدف این پژوهش مطالعه کفایت اجتماعی و خودکارآمدی تحصیلی دانشآموزان دارای نیازهای ویژه در سه شیوه آموزشی موجود (تلفیقی، استثنایی و عادی) در کشور بود. روش مطالعه علی -مقایسهای بود. از دانشآموزان پایههای چهارم و پنجم ابتدایی آموزش تلفیقی و استثنایی هر کدام 67 نفر و آموزش عادی 30 نفر انتخاب شد. برای سنجش کفایت اجتماعی از پرسشنامه کفایت اجتماعی (scrq) لیدل و نیتل و برای سنجش خودکارآمدی تحصیلی از سیاهه خودکارآمدی تحصیلی (ases) جنکینز و همکاران استفاده شد. دادهها با استفاده از روش تحلیل واریانس یکراهه و چندراهه بررسی شدند. یافتهها نشان داد که اثربخشی روش آموزشی کودکان استثنایی نسبت به روش تلفیقی و عادی مطلوب تر است بدین معنی که میزان کفایت اجتماعی و خودکارآمدی تحصیلی این گروه از دانش آموزان بیش تر از دو گروه دیگر بود. نتیجه این که اهداف برنامه آموزش تلفیقی تحقق پیدا نکرده است.