رتبه بندی مناطق روستایی ایران ازنظر دستیابی به امکانات فناوری اطلاعات و ارتباطات با بهره گیری از روش topsis
چکیده
امروزه فناوریهای پیشرفته به عنوان یکی از شاخصهای اصلی رشد، توسعه و اعتلای کشورها محسوب میشوند. بااین حال، وجود شکاف دیجیتالی بین مناطق شهری و روستایی یکی از نگرانیهای عمده در خصوص توسعه فناوری های ارتباطی است زیرا چنین شکافی مناطق روستایی را از مزایای سیاستهای توسعه، بیبهره و یا کم بهره کرده و فاصله بین شهر و روستا را افزایش میدهد. به منظور دستیابی به رشد متوازن و همهجانبه در مناطق روستایی لازم است وضعیت روستاهای مختلف ازنظر دستیابی به امکانات مربوط به فناوری اطلاعات و ارتباطات، ارزیابی و نقاط ضعف شناسایی و سیاست گذاری های لازم برای بهبود و اصلاح شرایط آن ها انجام گیرد. رتبهبندی مناطق روستایی ازنظر دسترسی به امکانات فوق میتواند در دستیابی به این مهم مؤثر باشد. در تحقیق حاضر، دو هدف دنبال شده است. اول، بررسی تأثیر عامل فناوری اطلاعات و ارتباطات بر توسعه بخش کشاورزی و دوم، رتبهبندی مناطق روستایی ازنظر دستیابی به امکانات فناوری اطلاعات و ارتباطات با استفاده از تکنیک topsisو روش موزون جمعپذیر سلسله مراتبی است. برای دستیابی به هدف اول، شاخص مربوط به فناوری اطلاعات و ارتباطات محاسبه شده، سپس تأثیر آن بر تابع رشد بخش کشاورزی ارزیابی گردیده است. نتایج به دست آمده نشان میدهد فناوری اطلاعات و ارتباطات بر شاخصهای مربوط به توسعه، تأثیر مثبت و معنیدار داشته است. بر اساس رتبهبندیهای انجام شده، استانهای تهران، خراسان رضوی و فارس به ترتیب بیشترین دسترسی را به امکانات فناوری اطلاعات و ارتباطات داشته اند.