اثر بخشی آموزش مهارت های زندگی درکاهش مشکلات بین فردی نوجوانان
چکیده
برنامه آموزشی مهارتهای زندگی روش مؤثری در جهت رشد شخصیت سالم و تأمین بهداشت روانی نوجوانان است. ازطرفی مشکلات بینفردی یکی از مهمترین عوامل در رشد شخصیت و ایجاد اختلالات روانشناختی در نوجوانان است. از این رو پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش مهارتهای زندگی بر مشکلات بینفردی نوجوانان در شهرستان بجنورد، انجام شد. روش:در قالب یک طرح تجربی پیشآزمون -پسآزمون و گروه کنترل، 48 دانشآموز به روش نمونه گیری خوشهای چند مرحلهای انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه (آزمایش و کنترل) جایگزین شدند.گروه آزمایش به مدت 10 جلسه تحت آموزش مهارتهای زندگی قرار گرفتند. سپس هر دو گروه پرسشنامه مشکلات بینفردی (بارکهام، هاردی و استارتوپ، 1994) را قبل و بعد از مداخله تکمیل نمودند. برای تحلیل دادهها آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد. یافته:نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت میانگین های تعدیل شده دو گروه آزمایش و کنترل در نمره کل مشکلات بینفردی از نظر آماری معنادار است (03/0=p، 60/2=f). و همچنین در ابعاد مشکلات بین فردی، تفاوت معناداری در میان میانگین های تعدیل شده در مشکل اجتماعی شدن، مشکل در جرأت ورزی، پرخاشگریزیاد، گشودگیزیاد، مشکل در حمایتگری، مشکل در صمیمیت، فداکاریزیاد، و وابستگیزیاد، در دو گروه آزمایش و کنترل وجود داشت. نتیجهگیری: مداخلات مبتنی بر آموزش مهارتهای زندگی به دلیل افزایش اعتماد به نفس، قدرت تصمیمگیری، افزایش جراتورزی و خودپنداره در توانمندسازی روانشناختی و کاهش مشکلات بینفردی نوجوانان موثر است