نگاهی اجمالی به قطعنامههای شورای امنیت در مورد جنگ ایران و عراق
چکیده
در نگاه نخست، قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل متحد درباره جنگ ایران و عراق کاملا، عادلانه و ناظر بر منافع دو طرف درگیر در جنگ به نظر میرسند، اما زمانی که در کنار وقایعی که مقارن یا پیش از هر یک از این قطعنامهها در جنگ حادث شدهاند، بررسی شوند، کاملا برعکساند و غرض ورزی و جانبداری برخی از اعضا را آشکار میکنند. شاید نگاه اجمالی و گذرا، به عوامل مؤثر در تصویب این قطعنامهها و مفاد هر یک راز آنها بتواند صحت و دقت این ادعا را بیشتر آشکار کند. در تاریخ 31 شهریور ماه سال 1359 ه. ش، نیروهای عراقی با تجاوز به مرزهای جمهوری اسلامی ایران، حدود سیهزار کیلومتر مربع از خاک کشور را به اشغال خود در آوردند و این کار آزاد سازی مناطق اشغالی عنوان کردند. شش روز بعد، شورای امنیت نخستین قطعنامه خود را به شماره 479 با نام بررسی وضعیت میان ایران و عراق صادر کرد. در این قطعنامه، به وجود تهدید علیه صلح، نقض صلح، وقوع تجاوز و نقض تمامیت ارضی ایران اشارهای نشده بود. این توصیه، نه برقراری آتشبس یا بازگشت به مرزهای بین المللی، بلکه تنها خودداری از توسل بیشتر به زور را از دو طرف خواسته بود.