اسکارن وژه در 70 کیلومتری شمال‌خاوری اصفهان جای گرفته است. با جایگیری توده نفوذی وژه، با ترکیب گرانودیوریتی تا تونالیتی (الیگومیوسن)، در سنگ‌های کربناته رسی کرتاسه پیشین در این منطقه، اسکارن‏زایی در این سنگ‏ها روی داده است. برپایه بررسی‌های صحرایی و کانی‌شناسی، اسکارن در این منطقه از نوع کلسیک با مقادیر کم منیزیم  است. ولاستونیت، پیروکسن، گارنت، اپیدوت، کوارتز و کلسیت از کانی‌های پدیدآمده در ای...

منطقه کوه گوی‌پشتی در فاصله 30 کیلومتری شمال‌غرب مراغه، در استان آذربایجان شرقی قرار دارد. دایک لامپروفیری کوه گوی‌پشتی در درون نهشته‌های رسوبی شمشک جایگیری کرده است و با توجه به شواهد چینه‌شناسی به طور احتمالی، سن سیمرین پیشین را دارد. کانی‌های اصلی تشکیل‌دهنده دایک لامپروفیری شامل: پلاژیوکلاز (آندزین-اولیگوکلاز)، بیوتیت (استونیت)، فلوگوپیت، اولیوین و کلینوپیروکسن (دیوپسید) است. در مقاطع میکرو...

توده گابرویی وناکو در جنوب‌شرقی صحنه، در غرب ایران و در امتداد پهنه افیولیتی زاگرس قرار دارد. این توده، دارای ترکیب کانی‌شناسی پلاژیوکلاز، کلینوپیروکسن و اولیوین است و در محدوده گابرو و گابروی اولیوین‌دار قرار می‌گیرد. داده‌های حاصل از تجزیه ریزکاو الکترونی بیانگر آن است که پلاژیوکلازها از نوع لابرادوریت با گستره ترکیبی An60.31-67.53 هستند و در دمای 950 درجه سانتیگراد و فشار پایین متبلور شده‌ان...

سنگ‌‌های آتشفشانی ائوسن در جنوب‌غرب جندق و در محل گسل درونه گستره وسیعی را پوشش می‌دهند. این سنگ‌‌ها عمدتاً شامل بازالت، آندزیت، آندزیت کوارتزدار، داسیت و لاتیت با بافت‌‌های پورفیری، میکرولیتی پورفیری و هیالوپورفیری را هستند. پلاژیوکلاز، آمفیبول، کلینوپیروکسن، کوارتز و آلکالی‌فلدسپار از سازنده‌های اصلی و کانی‌های اوپاک و بیوتیت سازنده‌های فرعی هستند. سریسیت، کائولینیت، کلسیت و کلریت کانی‌های ثان...

سنگ‌های آتشفشانی ائوسن جنوب‌غرب جندق که در جنوب گسل درونه برون‌زد دارند، جزو پهنه ایران مرکزی هستند. اغلب سنگ‌های منطقه شامل: بازالت، آندزیت، تراکی آندزیت و داسیت و بافت چیره آنها پورفیری، میکرولیت پورفیری و هیالوپورفیری است. کانی‌های سازنده اصلی این سنگ‌ها شامل: پلاژیوکلاز حدواسط، دیوپسید، اوژیت، فلوگوپیت، منیزیوهاستینگسیت و کانی‌های ثانویه اکسید آهن و کلریت هستند. بر اساس داده‌های ژئوشیمیایی ...

سنگ های منطقه مورد مطالعه شامل لامپروفیر و دیاباز است. از نظر سن جایگیری این دایک ها را با احتمال می توان به ائوسن نسبت داد. کانی های پلاژیوکلاز (آندزین)، بیوتیت (استونیت)، الیوین، کلینوپیروکسن (دیوپسید- اوژیت)، از کانی های اصلی لامپروفیر ها می باشد که رشد شعاعی پلاژیوکلازها در خمیره لامپروفیر باعث تشکیل بافت اوسلار شده است که با حوضه عدم امتزاج سیلیکات- سیلیکات تحت فشار بالای مواد فرار توسعه م...

سنگ‌های آتشفشانی پرمین البرز مرکزی (شمال خاور بلده- سیاه‌بیشه) در میان سازندهای روته و نسن رخنمون دارند. ترکیب این سنگ‌ها بیشتر در محدوده بازالت هستند و از دید بافتی بیشتر پلاژیوکلاز- فیریک هستند. کانی‌های فرومنیزین همچون کلینوپیروکسن و الیوین فراوانی مودال زیادی ندارند و در مواردی کاملاً دگرسان شده‌اند. بر پایه تجزیه نقطه‌ای کانی‌ها، شیمی کلینوپیروکسن‌ در محدوده دیوپسید جای دارد و ترکیب پلاژیوک...

در شمال باختر ایران انواع لامپروفیرهای غنی از آمفیبول و غنی از بیوتیت بیشتر به صورت دایک رخنمون دارند و نهشته‌های پیش از پلیوسن را قطع می‌کنند. لامپروفیرهای مورد مطالعه در مناطق ارسباران، شبه‌جزیره اسلامی و رشته ارتفاعات میشو رخنمون دارند. بر پایه مطالعات کانی‌شناسی و بلور‌شیمی لامپروفیرهای غنی از آمفیبول‌ دارای کانی‌شناسی عمده آمفیبول نوع کرسوتیتی، کلینوپیروکسن نوع دیوپسید در یک زمینه‌ای از بل...

توده‌های گابرویی سرکوبه در 18- 16 کیلومتری شمال شهر خمین از توابع استان مرکزی واقع شده‌اند. این سنگ‌های گابرویی در آهک‌های کرتاسه نفوذ کرده‌اند و سن احتمالی ائوسن دارند. ناحیه مورد مطالعه بخشی از زون سنندج- سیرجان است. براساس مطالعات کانی‌شناسی و ژئوشیمیایی ترکیب اصلی توده‌ها گابرو بوده و کانی‌های اصلی تشکیل‌دهنده آن شامل: پلاژیوکلاز، کلینوپیروکسن نوع دیوپسید، و کانی کدر و دارای بافت افیتیک تا ...

آمیزة افیولیتی حیدرآباد در زمین‌درز سیستان، در مرز میان بلوک‏‌های قاره‏‌ای لوت و افغان جای گرفته است. این آمیزه دربردارندة پریدوتیت‏‌های گوشته‏‌ای و توالی پوسته‌ای است. پریدوتیت‏‌های گوشته‏‌ای بیشتر شامل هارزبورژیت و هارزبورژیت سرشار از کلینوپیروکسن هستند و در جایگاه پشته میان‌اقیانوسی پدید آمده‏‌اند. این پریدوتیت‏‌ها تحت‌تأثیر محلول‏‌های گرمابی قرار ‏‌گرفته و دگرسان شده‏‌اند. در این منطقه، کان...