برهم گذاری هاپلوتایپ برای نسل آینده
چکیده
در این پایاننامه الگوریتمهای برنامهریزی پویا برای حل مسالهی بهینهسازی حداقل تصحیح خطا بهعنوان شاخهای از مسالهی برهمگذاری هاپلوتایپ مورد بررسی قرار میگیرند. سپس به مقایسهی چنین الگوریتمهایی در دو حالت بدون وزن و وزندار مسالهی حداقل تصحیح خطا پرداخته میشود. نتایج بررسیهای نظری برتری الگوریتم برنامهریزی پویا را به ازای حالت وزندار این مساله نشان میدهد. از آنجایی که الگوریتم وزندار امکان بررسی چنددههزار جفت پایهی نوکلئوتیدی را فراهم میآورد، به ابزاری مناسب جهت رسیدگی به خوانشهای توالی نسل آینده تبدیل شده است. همچنین به پیادهسازی این الگوریتم در حالت وزندار پرداخته و نتایج عددی را مورد بحث قرار میدهیم