ارزشیابی مهارت های بالینی دانشجویان: توافق نمرات خودارزشیابی و ارزشیابی مدرس بالینی
چکیده
چکیده مقدمه: اساسیترین بخش هر برنامه آموزشی و درسی ارزشیابی است، زیرا با انجام آن میتوان به کاستیهای برنامه پی برد و برای رفع آنها اقدام نمود. ارزشیابی عملکرد بالینی از چالشهای اساسی آموزش بالینی پرستاری است. امروزه خودارزشیابی به عنوان یکی از روشهای سودمند در کنار ارزشیابی دانشجو توسط استاد، در نظام آموزشی مطرح شده است. هدف: این پژوهش با هدف تعیین ضریب توافق دو روش ارزشیابی خود و مدرس بالینی از مهارتهای بالینی دانشجویان پرستاری صورت گرفته است. روشکار: در این مطالعه مقطعی از نوع توصیفی- تحلیلی با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی طبقهای سیستماتیک 79 دانشجوی پرستاری از ترمهای تحصیلی دو تا هشت انتخاب شدند و پس از اتمام کارآموزی توسط خود و مدرس بالینی مورد ارزشیابی قرار گرفتند. ابزار گردآوری دادهها فرمهای ارزشیابی مورد استفاده در دانشکده پرستاری بود. از روشهای آمار توصیفی و استنباطی(آنالیز واریانس، همبستگی اسپیرمن، ضریب همبستگی درون گروهی) برای تحلیلدادهها استفاده شد. نتایج: براساس نتایج حاصل از پژوهش، بین ارزشیابی خود و مدرس بالینی در فرم عمومی، اختصاصی و عمومی- اختصاصی اختلاف معناداری مشاهده نشد. همچنین بین این دو روش ارزشیابی همبستگی و توافق بالایی مشاهده گردید.( icc= 0/916، p=0/0001). نتیجهگیری: با توجه به وجود همبستگی معنادار بین نمرات دو روش مختلف ارزشیابی پیشنهاد میشود که در جهت افزایش صحت نمرهی ارزشیابی بالینی دانشجویان و افزایش میزان رضایت آنها از روش خودارزشیابی در کنار ارزشیابی مدرس بالینی استفاده شود. شاید این شیوه بتواند در جهت ارتقاء روشهای ارزشیابی بالینی گام بردارد