ارزیابی برنامه های آموزش مداوم دانشگاه علوم پزشکی قزوین در سال های ۹۰- ۸۶
چکیده
مقدمه: ارزیابی مستمر برنامه های آموزش مداوم به عنوان یک نیاز همواره باید وجود داشته باشد. هدف از این مطالعه ارزیابی برنامه های آموزش مداوم دانشگاه علوم پزشکی قزوین در حد فاصل سالهای 1386 تا 1390 بود. روش ها: در این مطالعه توصیفی- مقطعی ابزار جمع آوری اطلاعات، دو پرسشنامه یکی مشخصات برنامه های آموزش مداوم و دیگری ویژگی های برنامه های آموزش مداوم بود. جامعه آماری را 530 پزشک مشمول تشکیل میداد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون مجذور کای) و از طریق نرم افزار spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که اهداف کلی ، اختصاصی، نیازسنجی، برنامه ریزی، روش اجرای منطبق با برنامه و ارزشیابی بر اساس رویکرد علمی طراحی برنامه به ترتیب در100 ، 9/74، 100، 6/67 ، 5/56 و 7/40 درصد از برنامهها وجود داشت. در نظرسنجی از مشمولین 7/64 درصد میزان موفقیت در دستیابی به اهداف آموزشی برنامه های آموزش مداوم را زیاد و به ترتیب 1/62 درصد کیفیت برنامه ها و 8/79 درصد نحوه اجرای برنامه ها را خوب و بسیار خوب دانستند. مهم ترین انگیزه شرکت در این برنامه ها هم، تجدید اطلاعات بود. نتیجهگیری: تطبیق برنامههای آموزش مداوم با رویکرد علمی طراحی برنامه (نیازسنجی، برنامهریزی، اجرا و ارزشیابی) از جمله ملزومات فعا لیتهای آموزش مداوم است.