بررسی نگرش جامعه حرفه ای حسابرسی ایران نسبت به خطر حسابرسی با رویکرد بخش عمومی
چکیده
خطر حسابرسی را میتوان به معنای ناتوانی یک حسابرس در کشف خطاها و یا محاسبات غلط عمدی (مثل تقلب) در هنگام بررسی صورت های مالی شرکتی دانست. از آنجائیکه اولویت اصلی سهامداران کسب اطمینانی معقول از گمراهکننده نبودن صورتهای مالی است، لذا کاهش ریسک حسابرسی به حداقل سطح ممکن میتواند از جمله اولویتهای اصلی هر حسابرسی به شمار آید. هدف این تحقیق، بررسی نگرش جامعه حرفهای حسابرسی ایران نسبت به خطر حسابرسی در بخش عمومی است. جامعه آماری تحقیق عبارت بود از: حسابداران رسمی شاغل در سازمان حسابرسی، موسسات عضو جامعه حسابداران رسمی، انفرادی و اعضای هیات علمی دانشگاهها (صرفاً تجربه حسابرسی در بخش عمومی را داشته اند). با استفاده از فرمول کوکران 89 نفر بعنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمعآوری دادههای تحقیق از پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد. برای آزمون فرضیه های تحقیق از آزمون خیدو در سطح اطمینان 95% استفاده شد. یافتههای تحقیق نشان میدهد که سطح دانش و تجربه پاسخ دهندگان در زمینهی حسابرسی مبتنی بر ریسک در سطح مناسبی قرار دارد. همچنین یافتههای تحقیق نشان میدهد که ویژگی های فردی (جنس و سن) و اجتماعی (سطح تحصیلات، محل اشتغال و سابقهکاری) تاثیر معناداری بر آگاهی پاسخدهندگان از حسابرسی مبتنی بر ریسک ندارد.