تخمین عمق مدیتیشن با استفاده از سیگنالهای الکتروآنسفالوگرام و نرخ ضربان قلب
چکیده
چکیده زمینه و هدف: مدیتیشن به عنوان یک روش کمک درمانی در مدیریت بیماریهای روانپزشکی (نظیر اضطراب و افسردگی) و حفظ سلامت ذهن مورد توجه قرار گرفته است. تاکنون براساس ویژگیهای سیگنالهای بیولوژیکی در هیچ یک از مطالعات، شاخصی برای تخمین عمق مدیتیشن ارایه نشده است. از آنجا که تخمین عمق مدیتیشن میتواند به کنترل سطوح مختلف عمق مدیتیشن و همچنین بازخورد به فرد برای رسیدن یا باقی ماندن به سطح مطلوبی از عمق مدیتیشن به کار رود، از این رو در این تحقیق شاخصی از عمق مدیتیشن براساس ویژگیهای سیگنالهای الکتروآنسفالوگرام و نرخ ضربان قلب ارایه شد. روش بررسی: بدین منظور، سیگنالهای نرخ ضربان قلب و الکتروآنسفالوگرام در سه کانال fz، cz و pz در هنگام مدیتیشن و قبل از آن در قالب دو مجموعه داده ی مجزا از 25 نفر زن جمعآوری شد. سپس براساس ویژگی توان نسبی آلفای سیگنال الکتروآنسفالوگرام و ویژگی زمانی نرخ ضربان قلب الگوریتمی پیشنهاد گردید تا عمقهای مختلف مدیتیشن را تخمین بزند. یافتهها: تحلیل سیگنالهای بیولوژیکی با استفاده از این الگوریتم نشان داد که از بین 25 فرد شرکتکننده، 22 نفر به عمیقترین سطح مدیتیشن خود رسیدند و دو نفر از گروه مبتدی و یک نفر از گروه باتجربه با راهنمایی مربی نتوانستهاند به عمیقترین سطح مدیتیشن خود برسند. این نتایج با تحلیل پرسشنامه نیز تأیید میگردد. نتیجه گیری: الگوریتم پیشنهادی، دارای خصوصیاتی نظیر امکان کالیبره شدن برای هر فرد و همچنین عدم نیاز به حجم محاسباتی بالا و زمان زیاد برای اجرا بود.