تحلیل میزان آسیب پذیری مسکن شهری در مواقع بروز مخاطرات محیطی (زلزله) با استفاده تکنیک های تلفیقی mcdm+gis (مطالعه موردی: منطقه ۶ شهر تهران)
چکیده
امروزه با توجّه به افزایش نرخ شهرنشینی بهویژه در کشورهای درحال توسعه، بروز مخاطرات طبیعی از جمله زلزله در شهرها امری اجتنابناپذیر بوده، امّا تجربه نشان داده با شناسایی و ارزیابی مناطق آسیبپذیر و همچنین برنامهریزیهای از قبل پیش بینی شده و تدابیر عملیّاتی در مقابله با چنین اتّفاقاتی میتواند به طور قابل ملاحظه ای خسارات و تلفات ناشی از آن را به حداقل رساند. با توجّه به پیچیدگی مسائل شهری، استفاده از مدلها و تکنیک های جدید به ویژه مدلهای تصمیمگیری چندمعیاره و نیز تلفیق آنها با سیستم اطّلاعات جغرافیایی (gis)، از ابزارهای کارآمد در جهت شناسایی نقاط حادثه خیز بحران شهری به شمار میآیند لذا در این پژوهش، از تکنیک تصمیمگیری چندمعیاره ahp به منظور وزندهی و از مدل saw جهت تلفیق لایههای مؤثّر در آسیبپذیری مسکن در منطقه 6 تهران استفاده شده است. بر اساس نتایج تحقیق، پس از طبقهبندی میزان آسیبپذیری، 37 درصد کاربری مسکونی در منطقه مورد مطالعه دارای درجه آسیبپذیری متوسّط ارزیابی شده که عمدتاً در قسمت مرکزی و شرقی منطقه مورد مطالعه واقع شده اند. 37 درصد نیز از آسیبپذیری کم و بسیار کم و 26 درصد از آسیبپذیری بالا و بسیار بالایی برخوردار بودند. استفاده از نقشه پهنهبندی خطر، جهت کاهش خسارات و تلفات ناشی از مخاطرات طبیعی میتواند به عنوان نقشه پایه مورد استفاده مدیران و برنامهریزان شهری قرار گیرد.