پایش تغییرات کاربری اراضی با استفاده از تکنیک سنجش از دور (مطالعه موردی: شهرستان شهریار)
چکیده
عدم تعادل فضایی و توسعه فیزیکی ناموزون در گستره مناطق به ویژه در محدوده شهرهای بزرگ، باعث شده پایش تغییرات کاربری زمین و هدایت آن در راستای کاهش آثار سوء در کوتاه مدت و بلند مدت اصلیترین دغدغه سیاستگذاران و برنامهریزان باشد. هدف از این تحقیق، پایش تغییرات کاربری اراضی زراعی شهرستان شهریار با سه روش حداکثر احتمال (mlc)، شبکه عصبی (nnc) و ماشینبردار پشتیبان (svm)، طی بازه زمانی (1366- 1388) با استفاده از دادههای رقومی لندست است. نتایج تحقیق نشان داد که توسعه شهری منطقه طی دوره 22 ساله، روندی افزایشی ولی اراضی کشاورزی روندی کاهشی داشته است. تغییرات کاربری کشاورزی با روشهای ماشینبردار پشتیبان، شبکه عصبی و حداکثر احتمال، نشان داد که این کاربری به ترتیب به میزان 37، 26 و 25% کاهش داشته است. همچنین نتایج روشهای ماشینبردار پشتیبان و شبکه عصبی به ترتیب نشاندهنده افزایش 57 و 41 درصدی کاربریهای شهری بوده، در حالی که روش حداکثر احتمال، کاهش 4 درصدی این کاربری را نشان میدهد، که نشان دهنده ضعف برآوردهای محاسباتی این روش میباشد.