بررسی اثر محلول پاشی بور بر خصوصیات کمی و کیفی ژِنوتیپ های سویا
چکیده
حفظ حاصلخیزی خاک و استفاده از عناصر غذایی به اندازه کافی و تعادل بین میزان عناصر غذایی یکی از اجزاء کلیدی در افزایش عملکرد محصولات زراعی می باشد. به منظور بررسی تاثیر محلول پاشی بور روی صفات زراعی و مورفولوژیک ژنوتیپ های سویا، آزمایشی در سال 1388 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد خرم آباد به صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار انجام گرفت. تیمارهای محلول پاشی در سه سطح شاهد: بدون محلول پاشی؛ محلول پاشی دو در هزار، کود بور در مراحل50% گل دهی و غلاف دهی، محلول پاشی چهار در هزار کود بور در مراحل50% گل دهی و غلاف دهی، بعنوان کرت های فرعی و ژنوتیپ های سویا شامل m7 , l17 و m9 بعنوان کرت های اصلی در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد محلول پاشی بور موجب افزایش معنی دار در عملکرد دانه، عملکرد زیست توده، درصد پروتئین و روغن شد. همچنین در بین ژنوتیپ های مورد بررسی ژنوتیپ m7 دارای بیشترین عملکرد دانه(7/7991 کیلوگرم در هکتار) بوده که دلیل این برتری تولید حداکثر عملکرد زیست توده و تعداد غلاف در بوته می باشد. در رابطه با صفت پروتئین دانه سویا تحت تیمار محلول پاشی بور، قرار گرفت. مطابق نتایج بدست آمده از تجزیه واریانس و مقایسه میانگین داده ها، بین غلظت های 2 در هزار و 4 در هزار محلول بُر، اختلاف معنیداری در سطح 5% مشاهده گردید. رقم m7 و m9 نسبت به رقم l17 دارای میزان پروتئین بیشتری بود. غلظت دو در هزارمحلول بور سهم بیشتری در افزایش روغن دانه سویا نسبت به سایر تیمارها داشته است.