تمایز سلول های بنیادی کارسینومای جنینی به سلول های انسولین ساز با استفاده از عصاره ی پانکراس در شرایط آزمایشگاهی
چکیده
مقدمه: دیابت نوع 1 در نتیجه ی تخریب خودایمنی سلولهای بتای جزایر پانکراس ایجاد می گردد. تاکنون پژوهش های گستردهای برای تولید سلولهای انسولینساز از سلولهای بنیادی انجام گرفته است. سلولهای کارسینومای جنینی p19 سلولهایی پرتوان هستند که میتوانند به انواع سلولهایی از سه لایه جنینی تمایز یابند. در پژوهش حاضر تمایز سلولهای p19 به سلولهای انسولینساز با استفاده از عصاره ی پانکراس موش مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: اجسام شبهجنینی به دست آمده از سلولهای p19 در محیط حاوی 03/0سرم همراه با غلظتهای 50, 100, 200 و300 میلیگرم بر میلیلیتر عصاره ی پانکراس به مدت 14-7 روز کشت داده شد. رنگآمیزی دیتیزون برای شناسایی سلول های انسولینساز استفاده گردید. آنتیبادیهای منوکلونال موشی انسولین-پروانسولین و گیرنده ی بتای انسولین برای ایمنوفلورسنس استفاده شد. محتوای انسولین سلولی و انسولین ترشح شده توسط سلولهای تمایز یافته در پاسخ به غلظت 5/5 و 25 میلی مولار گلوکز با استفاده از کیت الایزا اندازهگیری گردید. یافتهها: سلولهای تیمار شده با عصاره ی پانکراس به رنگ آمیزی دیتیزون پاسخ مثبت داده و به صورت اجتماعات سلولی قرمز ارغوانی مشاهده شدند. ایمنوفلورسنس بیان نشانگرهای سلولهای بتا (انسولین ـ پروانسولین و گیرنده ی بتای انسولین) را در این سلولها نشان داد. سلول های به دست آمده از تمایز توانایی تولید و ترشح انسولین را داشتند، این سلول ها در پاسخ به افزایش غلظت گلوکز محیط انسولین بیشتری ترشح کردند. نتیجهگیری: سلول های p19 در حضور عصاره ی پانکراس به سلول هایی با قابلیت تولید و ترشح انسولین تمایز می یابند. این سلول ها می توانند به تنش های گلوکز محیط به صورت افزایش ترشح انسولین پاسخ دهند.