ارتباط بین سبک های رهبری تحول گرا و عمل گرا با راهبردهای مدیریت تعارض مربیان لیگ های برتر فوتسال ایران
چکیده
مدیریت تعارض از مهارتهای بینفردی رهبری است و استفاده از سبک های مناسب رهبری می تواند منجر به مدیریت اثربخش تعارضات شود. هدف این تحقیق تعیین ارتباط بین سبک های رهبری تحول گرا و عمل گرا در چارچوب مدل باس (1985) با راهبردهای مدیریت تعارض مربیان لیگ های برتر فوتسال ایران بود. سبک رهبری مربیان از طریق پرسش نامه رهبری چندعاملی mlq (1996) و راهبردهای مدیریت تعارض از طریق پرسش نامه occi (1991) اندازه گیری شد. جامعه آماری تحقیق شامل 360 بازیکن بود که از بین آنان 197 نفر به صورت تصادفی بهعنوان نمونه آماری انتخاب شدند. پرسش نامه های فوق پس از تعیین روایی و پایایی توزیع گردید. به منظور تحلیل داده ها روش آمار توصیفی و آمار استنباطی بهکار گرفته شد. در بخش آمار استنباطی، برای تعیین رابطه بین سبک های رهبری و راهبردهای مدیریت تعارض از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها نشان داد سبک رهبری تحول گرا با راهبرد همکاری ارتباط مثبت معنی دار و با راهبردهای مصالحه، اجتناب، سازش و رقابت ارتباط منفی معنی داری داشت (01/0 p<). سبک رهبری عمل گرا با راهبردهای همکاری، مصالحه و رقابت ارتباط مثبت معنی دار (01/0 p<) و با راهبرد اجتناب (01/0 p<) و سازش (05/0 p<) ارتباط منفی معنی داری داشت. سبک رهبری عدم مداخله با راهبردهای همکاری و رقابت ارتباط منفی معنی دار (05/0 p<) و با راهبردهای اجتناب و سازش ارتباط مثبت معنی دار (01/0 p<) داشت و با راهبرد مصالحه ارتباط معنی داری نداشت. با توجه به این واقعیت که راهبرد همکاری نشانه استفاده سازنده، راهبردهای اجتناب و رقابت نشانه استفاده غیرسازنده و راهبردهای مصالحه و سازش نشانه استفاده مختلط از تعارض هستند، چنین استنباط می شود که سبک های رهبریتحول گرا و عمل گرای مربیان با مدیریت مؤثر تعارضات ارتباط مثبت دارند که در این بین، ارتباط سبک رهبری تحول گرا قوی تر است.