بکارگیری دافنی ماگنا (dahnia magna) و ناپلی آرتمیا در تغذیه آغازین لارو ماهی چالباش acipenser guldenstaedtii brandt and ratzeburg, ۱۸۳۳
چکیده
آزمایش تغذیه ای 28 روزه با لارو ماهی چالباش در شروع تغذیه فعال، با استفاده از 3 غذای زنده شامل دافنی ماگنا، آرتمیا اورمیانا و مخلوط آنها (50 درصد وزنی دافنی و 50 درصد وزنی آرتمیا) طی 6 بار تغذیه در روز انجام شد. لاروهای سالم ماهی چالباش از مرکز ماهیان خاویاری مرجانی تهیه شدند. لاروهای ماهی در سه تیمار (d ،a و d+a) با 3 تکرار (100 ماهی در هر حوضچه) برنامه ریزی شده، بر پایه 30 درصد وزن بدن در روز، به ترتیب از ناپلی آرتمیا اورمیانا، دافنی و مخلوط آنها تغذیه شدند. میانگین وزن اولیه بدن لاروهای ماهی2/5±35/33 میلی گرم و تراکم آنها 2 عدد در لیتر بود. این آزمایش در قالب یک طرح کاملاً تصادفی اجرا شد. ماهیان به طور انفرادی در شروع و پایان آزمایش وزن شدند. ترکیب تقریبی لاشه نمونه های ماهی (ابتدا و انتهای آزمایش)، ناپلی آرتمیا، دافنی و مخلوط آنها تعیین شد. بیشترین پروتئین (75/68 درصد) و چربی خام لاشه (9/16 درصد) به ترتیب در تیمارهای d+a (لارو ماهی تغذیه شده با مخلوط ناپلی آرتمیا و دافنی) و a به دست آمد و اختلاف معنی داری بین تیمارها مشاهده شد (0/05 > p). بالاترین کارآیی ابقاء پروتئین (72/29 درصد)، کارآیی ابقاء چربی (14/61 درصد) و کارآیی ابقاء انرژی (44/81 درصد) در تیمار d+a به دست آمد. در حالی که حداقل نسبت کارآیی پروتئین (6/18) و کارآیی انرژی (0/83) به ترتیب در تیمارهای a و d نشان داده شد. نتایج مشاهدات حاضرثابت کرد که توانایی بهره برداری لارو ماهی چالباش در استفاده از غذای زنده، متفاوت است.