پیش بینی سلامت روان براساس ابعاد کمال گرایی و اهمال کاری در دانشجویان پزشکی
چکیده
مقدمه و هدف: بهداشت روان، بخشی جدایی ناپذیر از بهداشت عمومی است که فرد را از عناصر شناختی، عاطفی و همچنین از توانایی های خود در ایجاد رابطه با دیگران آگاه می گرداند. انسان با داشتن تعادل روانی، بهتر می تواند بر تنیدگی ها و فشارهای زندگی فائق آمده و فردی مفید برای جامعه باشد. هدف این پژوهش بررسی رابطه کمال گرایی و اهمالکاری و تعیین نقش پیش بینی کنندگی این دو متغیر در سلامت روان دانشجویان می باشد. روش ها: روش انجام این پژوهش با توجه به هدف و ماهیت موضوع توصیفی از نوع همبستگی می باشد. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان است که اعضای نمونه آماری به روش نمونه گیری تصادفی طبقه بندی شده از میان دانشجویان سالهای مختلف پزشکی انتخاب گردید. حجم نمونه بدست آمده برای این پژوهش با توجه به فرمول کوکران 212 نفر بود که از بین آنها 181 نفر پرسشنامه را تکمیل کردند. به منظور گردآوری اطلاعات مورد نیاز از پرسشنامه های سلامت روان، ، پرسشنامه کمال گرایی و پرسشنامه اهمالکاری استفاده شد. برای تحلیل داده ها روشهای آماری رگرسیون چند گانه و ضریب همبستگی پیرسون به کار گرفته شد. یافته ها: یافته ها نشان داد رابطه معناداری بین خرده مقیاسهای اهمال کاری شامل بعد آمادگی برای امتحان، آمادگی برای مقاله و آمادگی برای مقابله با تمرکز و خرده مقیاسهای کمال گرایی شامل تمرکز بر اشتباهات، نظم و سازماندهی، ادراک فشار از سوی والدین، هدفمندی و نشخوار فکر با سلامت روان دانشجویان وجود دارد. همچنین مقیاس کلی اهمالکاری و مقیاس کلی کمال گرایی قابلیت پیش بینی سلامت روان را داشتند. در بررسی خرده مقیاسهای متغیر آمادگی برای امتحان و آمادگی برای تکلیف از متغیر اهمالکاری و خرده مقیاس نشخوار فکر از متغیر کمال گرایی قابلیت پیش بینی سلامت روان را داشت