نمود دستوری در گویش لری بختیاری
چکیده
این نوشتار با رویکردی توصیفی به بررسی نمود دستوری در گویش بختیاری میپردازد و هدف آن شناخت انواع نمود دستوری، تظاهر واژ- نحوی آنها و تفاوت نمود در این گویش با زبان فارسی است. این پژوهش بر اساس چارچوب نظری کامری (1976) انجام شده است. دادههای زبانی از گفتار مردم سالخورده، بیسواد و تکزبانۀ روستای دهنو در شهرستان کوهرنگ استان چهارمحال و بختیاری به دست آمده است. این افراد، به دلیل اینکه کمتر تحت تأثیر عوامل تغییر زبان قرار گرفتهاند و نفوذ زبان فارسی در گفتارشان کمتر مشهود است، انتخاب شدهاند و این امر محققان را در به دست آوردن اطلاعاتی بومی تر و خالص تر یاری رسانده است. در این راستا، گفتار گویشوران ضبط و گاهی هنگام گفتوگو با آنها جملاتشان یادداشتبرداری شد. این دادههای زبانی آوانویسی شده و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در این گویش ابزارهای بیان انواع نمودهای ناقص ، تام و کامل مورد تحلیل قرار گرفته و نمود ناقص هم به نمودهای استمراری، عادتی و تکرار تفکیک شده است. ابزارهای بیان مقولۀ نمود در این گویش، شکل صرفی افعال در زمانهای مختلف و افعال کمکی هستند. در گویش بختیاری همانند زبان فارسی تمایز نمودی بین نمود ناقص، تام و کامل به صورت حضور و عدم حضور تکواژ قابل تشخیص است.