تاثیر عامل های فردی و زمینه ای بر گرایش دانشجویان کشاورزی دانشگاه زنجان نسبت به اشتغال در روستا
چکیده
برخلاف روند رو به افزایش بیکاری در بین دانش آموختگان کشاورزی و اهمیت کار در روستا به عنوان یکی از مهمترین سیاستها در برنامههای آموزش عالی کشاورزی، شمار زیادی از دانشآموختگان کشاورزی گرایش چندانی به کار در روستا ندارند. با توجه به اهمیت مساله، هدف اصلی این تحقیق بررسی تاثیر عامل های فردی و زمینهای بر گرایش دانشجویان رشتههای کشاورزی دانشگاه زنجان نسبت به اشتغال در روستا بود. جامعه آماری تحقیق شامل 390 نفر دانشجویان کارشناسی سال آخر رشتههای کشاورزی دانشگاه زنجان در سال تحصیلی 93-1392 بود که با توجه به جدول کرجسی و مورگان، 200 تن از آنان از طریق روش نمونهگیری تصادفی ساده گزینش شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استفاده شد. روایی محتوایی پرسشنامه با نظر اعضای هیات علمی دانشگاه زنجان مورد تایید قرار گرفت. به منظور تعیین قابلیت اعتماد ابزار تحقیق پیش آزمون انجام شد که مقدار ضریب های پایایی ترکیبی محاسبه شده برای مقیاسهای اصلی پرسشنامه در حد مناسب (در دامنه بین 805/0 تا 859/0) بود. دادههای گردآوری شده با استفاده از مدل رگرسیونی و بهره گیری از برآورد بیزی با توجه به سطح اندازه گیری ترتیبی متغیرهای تحقیق تجزیه و تحلیل شد. نتایج بدست آمده از برآورد بیزی مدل ساختاری مستقیم تحقیق نشان داد که بین متغیرهای زمینهای شامل جنس، سن، پیشینه کار در روستا، درآمد خانوادگی و پیشینه سکونت در روستا با متغیر وابسته میزان گرایش به اشتغال در روستا رابطه مثبت و معنیداری وجود دارد. همچنین، بنا بر نتایج مدل ساختاری میانجی مشخص شد که متغیر قابلیت کارآفرینی تنها در رابطه بین متغیر درآمد خانوادگی با گرایش به اشتغال در روستا دارای نقش میانجی جزیی بوده و در مورد دیگر متغیرها دارای نقش میانجی نبود.