بررسی الگوی باروری سن ازدواج و استفاده از روش های تنظیم خانواده در بین اقوام مختلف شهرستان اهواز در سال ۱۳۸۸
چکیده
مقدمه: قومیت بهعنوان زمینهای که رفتار باروری در آن شکل میگیرد، جایگاه خاص و اساسی درمطالعات باروری در جوامع چند قومیتی دارد. با این حال، علیرغم ساختار چند قومیتی ایران هنوز تحقیقات اندکی در زمینه ارتباط قومیت و باروری صورت گرفته است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی الگوی باروری، سن ازدواج و استفاده از روشهای تنظیم خانواده در بین اقوام مختلف شهرستان اهواز بود. مواد و روشها: طرح تحقیق در این پژوهش، پیمایشی، و تکنیک مورد استفاده برای جمعآوری اطلاعات پرسشنامه محقق ساخته بود. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از روش آمار توصیفی و آزمون کای دو و رگرسیون لجستیک با بهکارگیری نرمافزار spss استفاده شد. نمونه شامل 783 نفر از زنان ازدواج کرده مراجعهکننده به مراکز بهداشتی درمانی شهرستان اهواز بودند که بهصورت تصادفی از میان کلیه مراجعهکنندگان زن به مراکز بهداشتی درمانی انتخاب شدند یافتهها: یافته های پژوهش نشان دادند که بین الگوی باروری و سن ازدواج و استفاده از روشهای تنظیم خانواده در بین اقوام مختلف در سطح معناداری (05/0p<) رابطه معناداری وجود دارد. نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان داد که سطح سواد زنان یک عامل کاملاً تأثیرگذار میباشد بهطوری که پس از وارد شدن به مدل رگرسیون و قرار گرفتن در کنار سایر عواملی مانند قومیت، سن ازدواج و روشهای تنظیم خانواده کماکان اثر خود را حفظ نمود. عامل قومیت در کنار سایر عوامل مؤثر بر باروری نظیر سن ازدواج و سواد زن قرار میگیرد ارتباط معناداری با باروری ندارد. بنابراین لازم است در برنامههای توسعه کشوری مقوله قومیتها گنجانده شود زیرا نمیتوان یک برنامه و سیاست جمعیتی خاص را برای تمام گروههای قومی اتخاذ و اجرا نمود لزوم توجه به قومیتها و رفتار جمعیتی خاص در سیاستگذاریها اجتنابناپذیر میباشد.