بررسی اثر تجویز خوراکی و درازمدت بخش هوایی کرفس کوهی بر یادگیری و حافظه موش صحرایی دیابتی شده

مهرداد روغنی، m roghani department of physiology, school of medicine, shahed university and medicinal plant research center, tehran, iran, p.o.box: 14155-7435 tel: 00982188964792, 09121794950, fax: 00982188966310تهران، بلوار کشاورز، خیابان شهید عبدالله زاده (دهکده)، گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد صندوق پستی: 7435 - 14155، تلفن: 88964792 (021) داخلی 233، نمابر: 88966310 (021) توراندخت بلوچ نژاد مجرد، t baluchnejadmojarad department of physiology, school of medicine, iran university of medical sciences, tehran, iranدانشیار، گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران مرجان رمضانی، m ramazani school of medicine, shahed university, tehran, iranدانشجوی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد

چکیده

مقدمه: دیابت قندی به ویژه نوع 1 موجب بروز اختلال در روندهای مرتبط با یادگیری، حافظه و شناخت در جامعه انسانی و حیوانات آزمایشگاهی می شود. هدف: با توجه به اثر سودمند کرفس کوهی بر سطح پراکسیداسیون لیپیدی در مدل تجربی هیپرلیپیدمی و سطح چربی های سرم در مدل تجربی دیابت قندی، اثر تجویز خوراکی و درازمدت این گیاه بر یادگیری و حافظه در موش های صحرایی دیابتی بررسی شد. روش بررسی: برای این منظور موش های صحرایی نر (40=n) به طور تصادفی به چهار گروه کنترل، کنترل تحت تیمار با کرفس کوهی، دیابتی، و دیابتی تحت درمان با کرفس کوهی تقسیم بندی شدند. دو گروه تحت تیمار با کرفس کوهی پودر گیاه مخلوط شده با غذای استاندارد موش (15/1) را به مدت 6 هفته بدون محدودیت دریافت کردند. برای دیابتی نمودن موش ها از استرپتوزوتوسین به فرم تک دوز و داخل صفاقی به میزان 60 میلی گرم بر کیلوگرم وزن حیوان استفاده شد. به علاوه، برای بررسی حافظه و یادگیری حیوانات، میزان عملکرد از نظر تاخیر اولیه و تاخیر در حین عبور2 در آزمون اجتنابی غیرفعال و درصد رفتار تناوب با استفاده از ماز y در پایان کار تعیین شد. نتایج: در موش های دیابتی و دیابتی تحت تیمار با کرفس کوهی افزایش معنی دار در مورد تاخیر اولیه در مقایسه با گروه کنترل به دست آمد (05/0p p) و تجویز کرفس به گروه کنترل نیز تغییر معنی دار در مقایسه با گروه کنترل ایجاد ننمود. نتیجه گیری: مصرف خوراکی و درازمدت کرفس کوهی موجب تقویت توانایی نگهداری اطلاعات در حافظه و به یادآوری آن ها در حیوانات دیابتی می شود و هم چنین در بهبود حافظه فضایی آن ها تاثیر دارد.