رابطه سبک های مدیریت کلاس با انگیزش پیشرفت و یادگیری خودراهبر دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه سیستان و بلوچستان

عیسی اصغری، eisa asgari msc student, department of education, school of education and psychology, university of sistan and baluchestan, zahedan, iranدانشجوی کارشناسی ارشد تحقیقات آموزشی، گروه آموزش و پرورش، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی،دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران ناصر ناستی زایی، naser nastiezaie assistant professor, department of planning and educational administration, school of education and psychology, university of sistan and baluchestan, zahedan, iranاستادیار، دکترای مدیریت آموزشی، گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران عبدالوهاب پورقاز، abdolvahab poorgaz associate professor, department of education, school of education and psychology, university of sistan and baluchestan, zahedan, iranدانشیار، دکتری آموزش و پرورش، گروه آموزش و پرورش، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

چکیده

زمینه و هدف: انگیزش پیشرفت و یادگیری خودراهبر می تواند تحت تأثیر عوامل متعددی از جمله سبک های مدیریت کلاس قرار گیرد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی رابطه سبک های مدیریت کلاس با انگیزش پیشرفت و یادگیری خودراهبر دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه سیستان و بلوچستان بود. روش کار: پژوهش حاضر، توصیفی- همبستگی از نوع رگرسیون بود. از بین تمامی دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه سیستان و بلوچستان، تعداد 323 نفر در مهر سال 1394 از طریق پرسش نامه های سبک های مدیریت کلاس martin و baldwin، آمادگی یادگیری خودراهبر fisher و انگیزه پیشرفت hermans مورد مطالعه قرار گرفتند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی و رگرسیون چندگانه هم زمان در نرم افزار آماری spss تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: میانگین سبک های مدیریت کلاس شامل سبک های غیر مداخله ای (517/0 ± 73/2)، تعاملی (527/0 ± 77/2)، مداخله ای (435/0 ± 86/2)، انگیزش پیشرفت (406/ 0± 74/2) و یادگیری خودراهبر (311/0 ± 28/3) بود. مقدار ضریب همبستگی سبک مدیریت غیر مداخله ای با انگیزش پیشرفت و یادگیری خود راهبر به ترتیب 077/0 و 035/0 محاسبه گردید (050/0 > p). مقدار ضریب همبستگی سبک مدیریت تعاملی با انگیزش پیشرفت و یادگیری خود راهبر به ترتیب 644/0 و 591/0 به دست آمد (010/0 < p). مقدار ضریب همبستگی سبک مدیریت مداخله ای با انگیزش پیشرفت و یادگیری خود راهبر به ترتیب 436/0- و 408/0- محاسبه شد (010/0 < p). بر اساس نتایج رگرسیون، سبک های مدیریت کلاس تعاملی و مداخله ای 4/56 درصد از واریانس انگیزش پیشرفت و 48 درصد از واریانس یادگیری خودراهبر را تبیین نمودند (010/0 < p). نتیجه گیری: انگیزش پیشرفت و یادگیری خودراهبر دانشجویان با کاربرد سبک مدیریت کلاس تعاملی افزایش و با کاربرد سبک مداخله ای کاهش می یابد.