تعیین شیوع چاقی شکمی و ارتباط آن با دیگر عوامل خطر بیماریهای قلبی –عروقی جامعه شهری یزد
چکیده
مقدمه: مطالعات قبلی نشان داده اند که چاقی سبب افزایش بروز دیس لیپیدمی، فشار خون و دیابت ملیتوس می شود و به عنوان یک عامل خطر بیماریهای قلبی – عروقی است. چاقی را می توان به سادگی با استفاده از شاخص توده بدنی (bmi)، و دور شکم (wc) و نسبت دور شکم به لگن (whr) تعیین کرد. این مطالعه شیوع چاقی و چاقی شکمی و ارتباط آن با سایر عوامل خطر را در جمعیت شهری یزد بررسی می کند. روش کار: این مطالعه توصیفی تحلیلی در سال 1384 در مرکز تحقیقات قلب و عروق یزد با استفاده از اطلاعات به دست آمده از برنامه قلب سالم شهر یزد انجام گرفت. 2000 فرد 20- 74 ساله جمعیت شهری به روش نمونه گیری خوشه ای وارد مطالعه شدند. اطلاعات بیماران در پرسشنامه ثبت شده و از متغیرهای سن و جنس و تاریخچه عوامل خطر و همچنین bmi و wc و whr استفاده گردید. دور کمر به صورت کمترین قطر تنه فاصله بین ناف و انتهای قفسه سینه تعریف شد و نسبت دور شکم به دور لگن از تقسیم اندازه کمترین قطر شکم به بیشترین قطر لگن بدست آمد. اطلاعات با استفاده از آمار توصیفی پردازش شد. نتایج: این مطالعه شیوع اضافه وزن (2kg/m 9/29 - 25 :bmi): 7/35% و شیوع چاقی (2kg/m 30 => bmi): 38/16% بود و یک ارتباط معنی دار بین bmi و چاقی شکمی با میانگین سطوح کلسترول، tg، ldl-c وجود داشت. (00/0 =p) در این مطالعه شیوع هایپرلیپیدمی، فشار خون و دیابت ملیتوس در جمعیت با چاقی (بر حسب bmi) و چاقی شکمی نسبت به جمعیت طبیعی به طور معنی داری بیشتر بود (00/0= p) و همچنین ارتباط معکوسی بین چاقی و چاقی شکمی با سیگار کشیدن و سطح سواد وجود داشت. شاخص توده بدنی با افزایش یافت. اما در بالاتر از 65 سال شیوع چاقی کاهش پیدا کرد. نتیجه گیری: شیوع چاقی و همراهی آن با دیگر عوامل خطرزای بیماری های قلبی - عروقی در یزد قابل توجه بود و با توجه به اهمیت موضوع یک برنامه مداخله ای برای کنترل وزن و تعدیل شیوه زندگی پیشنهاد می شود.