تأثیر تمرین های تقویتی بر شاخص های بیومکانیکی راه رفتن در بیماران همیپارزی مزمن ناشی از سکته مغزی
چکیده
چکیده زمینه : یکی از علل عمده مرگ و ناتوانی در تمام جوامع سکته مغزی است و شایع ترین عارضه ناشی از سکته مغزی همیپلژی یا همی پارزی است. هدف : مطالعه به منظور تعیین اختلال های بیومکانیکی راه رفتن در بیماران همی پارزی و تأثیر تمرینهای عملکردی، تعادلی و تقویتی (fbs) در درمان این اختلالها انجام شد. مواد و روشها : این کارآزمایی بالینی در سال 1382، در آسایشگاه سالمندان کهریزک انجام شد. 34 بیمار همیپارزی به صورت تصادفی در یکی از دو گروه آزمون و کنترل قرار گرفتند و راه رفتن آنها با استفاده ازبخش ارزیابی راه رفتن مقیاسfbss (functional, balance & strength scale) قبل و بعد از12 جلسه درمان ارزیابی شد. گروه آزمون تمرینهای fbs را دریافت کرد. ولی برای گروه کنترل تمرینهایfbs به استثنای تمرین های تقویتی اجرا شد. دادهها با آزمونهای تی مستقل، تی زوج، من ویتنی و ویلکاکسون تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها : شاخص الگوهای راه رفتن در گروه آزمون از 8/25 به 8/36، سرعت از 65/27 به 8/39 متر بر دقیقه و طول استراید از 9/67 به 1/90 سانتیمتر ارتقا یافت(0001/0p p) و سرعت از 6/15 به 4/16 متر بر دقیقه ارتقا یافت(002/0=p). کادانس در گروه آزمون از 8/82 به 5/88 (113/0=p) و در کنترل از 6/71 به 8/69 قدم در دقیقه تغییر یافت(157/0=p). تغییر میانگین الگوهای راه رفتن، سرعت و طول استراید بین دو گروه معنیدار بود(0001/0> p)، ولی تغییر میانگین کادانس معنیدار نبود. نتیجهگیری : با توجه به یافتهها، تمرینهای تقویتی عضلههای اندام تحتانی در بهبود الگوهای راه رفتن، سرعت و طول استراید در مرحله مزمن توانبخشی بعد از سکته مغزی مؤثر است.