بررسی ارتباط پلی مورفیسم ژن اینترلوکین-۱۷ (il-۱۷f) با افزایش استعداد ابتلاء به سرطان معده
چکیده
سابقه و هدف: سرطان معده یکی از شایع ترین سرطان های دستگاه گوارشی در دنیا می باشد که در ایران نیز از شیوع بسیار بالایی برخوردار است. اینترلوکین -17 (il-17) یک سایتوکاین پیش التهابی می باشد است که توسط سلول های th-17 ترشح می شود و از طریق القای فاکتورهای مختلف باعث ایجاد و تقویت التهاب می شود. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط پلی مورفیسم il-17 در بیماران مبتلا به سرطان معده و مقایسه آن با گروه شاهد می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه مورد- شاهدی بر روی 332 نفر انجام گردید که شامل 161 بیمار مبتلا به سرطان معده با میانگین سنی 6/12 ± 14/62 سال (89 مرد و 72 زن) و 171 فردسالم با میانگین سنی 2/14 ± 93/58 سال (74 مرد و 87 زن) بودند. dna ژنومی با استفاده از روش تغییر یافته رسوب پروتئین با کمک غلظت بالای نمک استخراج شد و ژنوتیپ های حاصل از پلی مرفیسم il-17f (rs 7488t/c) در ژن il-17f با روش rflp-pcr مورد بررسی گرفت و نتایج بین گروه بیمار و شاهد مقایسه گردید. یافته ها: فراوانی آلل g در بیماران مبتلا به سرطان معده بیشتر (1/12 درصد) از فراوانی آن در گروه سالم (15/9 درصد) بود ولی این تفاوت از نظر آماری معنی دار نشد (22/0 =p). همچنین فراوانی ژنوتیپ هموزیگوت موتان gg در بیماران مبتلا به سرطان معده به مراتب از افراد سالم بیشتر بود (3/4 درصد در مقابل 8/1 درصد) با این وجود این تفاوت هم از نظر آماری قابل توجه نبود (182/0= p). ارتباط معنی داری بین حضور آلل 7488g با مراحل بالینی تومور (28/0=p)، درجه بدخیمی تومور (36/0=p) و عفونت هلیکوباکتر پیلوری (89/0=p) دیده نشد. استنتاج: عدم وجود ارتباط معنی داری بین پلی مرفیسم a7488g در پروموتور ژن il-17f و سرطان معده بیان می نماید که آلل g نمی تواند به تنهایی به عنوان یک فاکتور خطر ژنتیکی در تعیین استعداد ابتلاء به سرطان معده نقش داشته باشد.