الگوی مقاومت آنتیبیوتیکی سویه های استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از کارکنان بیمارستان های جهرم
چکیده
چکیده زمینه و هدف: در دهه های اخیر درمان نامناسب آنتی بیوتیکی منجر به ظهور سویه های مقاوم به متی سیلین و ونکومایسین شده است. از آنجا که استافیلوکوکوس اورئوس از منابع مهم ایجاد عفونت و انتقال به وسیله کارکنان بیمارستان ها است، هدف این مطالعه تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی سویه های استافیلوکوکوس اورئوس جداشده از کارکنان بیمارستان های جهرم بود. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی ـ مقطعی در سال 1391، تعداد 397 نمونه از ناحیه قدامی بینی کارکنان درمانی و خدماتی بیمارستان های جهرم به وسیله سواب استریل جمع آوری و بعد از تعیین هویت باکتری استافیلوکوکوس اورئوس به وسیله تستهای بیوشیمیایی و میکروبیولوژی، الگوی مقاومت آنتیبیوتیکی ایزوله های جداشده به روش دیسک دیفیوژن برای 13 نوع آنتیبیوتیک بررسی شد. برای سویه های مقاوم به متیسیلین در روش دیسک دیفیوژن(قطرهاله بیشتر از میلی متر)، حداقل غلظت مهارکنندگی (mic)نسبت به آنتی بیوتیک های ونکومایسین، تیکوپلانین، لینزولید و سینرسید به روش e-testتعیین گردید. داده ها با آزمون های آماری فیشر، مجذور کای و آنالیز واریانس تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: در این مطالعه 3/11 درصد افراد، ناقل استافیلوکوکوس اورئوس در بینی بودند. به طوری که 90 درصد از آنها کارکنان درمانی و 10 درصد کارکنان خدماتی بودند. بیشترین حساسیت به آنتیبیوتیکهای سیپروفلوکساسین، ریفامپین، لینزولید و سینرسید (1/91 درصد) و کمترین حساسیت به آنتیبیوتیکهای پنیسیلین (7/4 درصد) مشاهده شد. از 9 سویه مقاوم به متیسیلین، یک ایزوله مقاوم به ونکومایسین و 2 ایزوله مقاوم به تیکوپلانین و لینزولید بودند. نتیجه گیری: با توجه به این که سویه های جداشده از کارکنان به اکثر آنتیبیوتیکهای رایج در درمان عفونت های استافیلوکوکوس اورئوس مقاومت نشان دادند، شناسایی و درمان این کارکنان درمانی و خدماتی می تواند از افزایش عفونت های بیمارستانی ناشی از سویه های مقاوم جلوگیری نماید