مقاله

ارتباط بین شاخص توده بدنی و پوسیدگی دندانی در کودکان ۷ تا ۱۱ ساله شهر یزد

زهرا بحرالعلومی، z bahrololoomi department of pediatric dentistry ,shahidsadooghi university of medical science,yazd,iranیزد،دانشکده دندانپزشکی،گروه کودکان میلاد سروری، m soruri department of pediatric dentistry ,shahidsadooghi university of medical science,yazd,iranیزد،دانشکده دندانپزشکی،گروه کودکان مونا کبودان، m kabudan department of pediatric dentistry ,shahidsadooghi university of medical science,yazd,iranیزد،دانشکده دندانپزشکی،گروه کودکان سعادت روایی، s ravaei department of restorative dentistry ,shahidsadooghi university of medical science,yazd,iranیزد،دانشکده دندانپزشکی،گروه ترمیمی

چکیده

مقدمه: دو شاخص مهم ارزیابی سلامت در کودکان شاخص توده بدنی و شاخص پوسیدگی های دندانی هستند. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین این دو شاخص در کودکان 7 تا 11 ساله شهر یزد انجام شد. روش بررسی: در مطالعه‏ای مقطعی با استفاده از روش نمونه گیری خوشه‏ای 400 کودک 7 تا 11 ساله از مدارس شهر یزد انتخاب شدند. شاخص توده بدنی و شاخص dmft/dmft در آنها به دست آمد و سپس ارتباط بین این دو شاخص و همچنین تأثیر عواملی مانند مصرف میان وعده‏های پوسیدگی‏زا، تحصیلات پدر و مادر و دفعات مسواک زدن بر شاخص پوسیدگی بررسی شد. داده ها با استفاده از آزمون mcnemar مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: میانگین شاخص dmft/dmft در کل نمونه‏ها 59/1±09/5 بود. 18 درصد از کودکان در خطر اضافه وزن بودند و یا اضافه وزن داشتند. در کودکان در خطر اضافه وزن و کودکان دارای اضافه وزن، فراوانی شاخص پوسیدگی (بالاتر و مساوی 5) به طور معنی داری بالاتر از سایر کودکان بود (001/0p<). مصرف میان‏وعده‏های پوسیدگی‏زا و دفعات مسواک زدن تأثیر قابل توجهی بر این شاخص داشتند. نتیجه‏گیری: نتایج مطالعه کنونی حاکی از ارتباط مثبت بین bmi و شاخص پوسیدگی بود، به طوری که در کودکان با شاخص بدنی بیشتر، شاخص پوسیدگی بالاتر بود. در تحقیقات آینده، این ارتباط باید به وسیله مطالعات طولی مورد بررسی قرار گیرد.

اسناد مشابه