مقاله

اثربخشی آموزش گروهی حل مسأله بر فرسودگی زنان مراقبت کننده از عضو بیمار خانواده در شهر فلاورجان

مرضیه شریفی، marzyeh sharifi family consulting dept., isfahan university, isfahan, i.r. iranاصفهان-دانشگاه اصفهان – دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی- گروه مشاوره مریم فاتحی زاده، maryam fatehizade family consulting dept., isfahan university, isfahan, i.r. iran1گروه مشاوره خانواده، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران رضوان السادات جزایری، rezvan sadat jazayeri family consulting dept., isfahan university, isfahan, i.r. iran1گروه مشاوره خانواده، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

چکیده

زمینه و هدف: با توجه به پیامدهای زیانبار مراقبت خانوادگی از بیماران مزمن بر بهداشت روان و بهزیستی این مراقبین و ضرورت تدوین مداخلات موثر در این زمینه، پژوهش حاضر به بررسی میزان اثربخشی آموزش گروهی حل مسأله بر فرسودگی زنان مراقبت کننده از عضو بیمار خانواده می پردازد. روش بررسی: این پژوهش ،یک مطالعه نیمه تجربی دو گروهی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری می باشد. نمونه آماری شامل 40 زن مراقبت کننده از عضو بیمار خانواده می باشد که به شیوه نمونه گیری مبتنی بر هدف از بین مراقبین خانوادگی مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر فلاورجان انتخاب و در دو گروه مورد و شاهد (هر گروه 20 نفر) جایگیری شدند. گروه مورد در 8 جلسه هفتگی آموزش گروهی حل مسأله شرکت نمودند. هر دو گروه پرسشنامه فرسودگی مسلاچ (mbi-maslach burnout inventory)، را در مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری (دو ماه بعد از اتمام برنامه آموزشی) تکمیل نمودند. داده ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج بدست آمده نشان می دهد که در مراحل پس آزمون و پیگیری، گروه مورد در مقایسه با گروه شاهد میانگین نمرات کمتری در خستگی هیجانی و شخصیت زدایی و میانگین نمرات بیشتری در تحقق شخصی گزارش نموده اند (001/0p<). نتیجه گیری: یافته های این پژوهش، اثرمندی آموزش گروهی حل مسأله در کاهش فرسودگی زنان مراقبت کننده از عضو بیمار خانواده را تأیید نموده و می تواند در تعیین برنامه های پیشگیرانه و راهبردهای درمانی برای مراقبین خانوادگی مورد استفاده قرار گیرد.

اسناد مشابه