مقایسه سطح سرمی یون منیزیوم در بیماران ضربه سروصدمه به اندام ، در بخش مراقبت ویژه
چکیده
مقدمه: اختلالات الکترولیتی در بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه شایع می باشد و منیزیوم یکی از مهمترین یونهایی است که اختلال آن موجب بی ثباتی همودینامیک ، اختلال عملکردقلب و عروق ، ضعف عضلانی ، تشنج ، شکست در جدا سازی بیمار از حمایت تنفسی و تغییر میزان سایریونهای با اهمیت می شود. زمان شروع اختلالات سطح سرمی منیزیوم پس از صدمات و تأثیر نوع صدمات بر این تغییرات درمقاله حاضر مورد بررسی قرار گرفته است . هدف: در این مطالعه توصیفی تحلیلی سطح سرمی یون منیزیوم بیماران ضربه سر با بیماران صدمه به اندام درهنگام ورود به بخش مراقبت ویژه در سال 1380 مقایسه گردید . مواد و روش ها: نمونه ها شامل 30 بیمار ضربه سر و 30 بیمار دچار ترومای اندام بستری شده در بخش مراقبت ویژه پس از 24 ساعت اقامت در اورژانس بودند، دو گروه سابقه بیماری زمینه ای نداشتند و سابقه مصرف دارو را نیز نداشتند و از نظر جنس مشابه بودند. روش اندازه گیری منیزیوم calorimetric spectrophotometry بود و با ماده xylidylblue انجام می گرفت .آزمون آماری مورد استفاده t – student و تست دقیق فیشر بود در زمان ورود به بخش مراقبت ویژه از بیمار نمونه خون جهت بررسی سطح سرمی یون منیزیوم گرفته شد. نتایج: نتایج حاصل نشان داد که میانگین سطح سرمی mg در گروه ضربه سر meq / l 19/0 ± 84/1 ودر گروه صدمه به اندام meq/l 29/0 ±23/2 بود و اختلاف سطح منیزیوم دو گروه از نظر آماری تفاوت معنی دار داشت (p< 0.02)، لذا در مقایسه با صدمه به اندام در بیماران ضربه سر کاهش منیزیوم سرم زودترو شدیدتر اتفاق می افتاد. نتیجه گیری: نتیجه نهایی این که یون منیزیوم در ساعات اولیه ورود بیماران به بخش مراقبت های ویژه باید مد نظرقرار گیرد و به اصلاح به موقع آن توجه گردد.