فناوری pcr برای شناسائی ژن های vanaو vanb در حاملین روده ای انتروکوک مقاوم به ونکومایسین در سه بیمارستان آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تبریز

ابوالفضل وهابی، abolfazl vahhabi department of clinical bacteriology and virology, tabriz university of medical sciences, iranگروه باکتری شناسی و ویروس شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز آلکا حسنی، alka hasani department of clinical bacteriology and viro logy, research center of infectious diseases and tropical medicine, tabriz university of medical sciences, iranگروه باکتری شناسی و ویروس شناسی، مرکز بیماری های عفونی و طب گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی تبریز محمدرضا نهائی، mohammadreza nahaei department of clinical bacteriology and virology, tabriz university of medical sciences, iranگروه باکتری شناسی و ویروس شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز صفر فرج نیا، ُsafar frajnia applied and drug research center, tabriz university of medical sciences, iranمرکز تحقیقات کاربردی و داروئی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز

چکیده

زمینه و اهداف: انتروکوک به صورت فزاینده عامل عفونت های شدید بیمارستانی است. مقاومت به آنتی بیوتیک ها، به ویژه ونکومایسین، آمپی سیلین و غلظت های زیاد آمینوگلیکوزیدها در آن شایع است. شناسائی سریع و درست انتروکوک مقاوم به ونکومایسین (vancomycin resistant enterococci : vre)، در مدیریت و درمان بیماران کلنیزه شده یا دچار عفونت انتروکوکی، بسیار حیاتی است و اجرای برنامه های درمانی مناسب برای پیشگیری از انتشارآن را فراهم می کند. هدف این مطالعه بکارگیری فناوری pcr، جهت شناسائی ژن های vana و vanb در حاملین روده ای انتروکوک مقاوم به ونکومایسین بود. روش بررسی: 432 نمونه مدفوع یا رکتال سوآب از بیمارانی که حداقل 72 ساعت در بخش های پرخطر ( icu، هماتولوژی/انکولوژی، عفونی و سوختگی) در سه بیمارستان آموزشی درمانی تبریز (سینا، کودکان و شهید قاضی طباطبائی) بستری بودند و همچنین بیماران سرپائی (مراجعه کننده به درمانگاه انکولوژی، درمانگاه عفونی و بخش همودیالیز) جمع آوری شد (87-1386). نمونه ها در محیط های اختصاصی کشت داده شد و سویه های انتروکوک جداسازی گردید. تعیین حداقل غلظت مهارکنندگی (mic) ونکومایسین ، با روش agar dilution انجام شد و سویه های مقاوم با e-test تایید گردید. فناوری pcr جهت شناسائی ژن های vana/vanb ، اجراء شد. یافته ها: از 432 نمونه 291 (3/67%) سویه انتروکوک ایزوله شد. 189 سویه (9/64%) انتروکوکوس فکالیس و 86 سویه (5/29%) انتروکوکوس فسیوم تعیین هویت شدند. تعیین mic ، مقاومت کامل به ونکومایسین را در 15 (1/5%) سویه اثبات کرد که همگی انتروکوکوس فسیوم بودند. فناوری pcr ، حضور ژن های vana یا vanb با مقاومت حد واسط (mics, 8-16 μg/ml) یا مقاومت سطح بالا≥ 256 μg/ml) (mics, به ونکومایسین را در 54 (5/18% ) سویه نشان داد. در مجموع 42 (6/66%) سویه مقاوم، انتروکوکوس فسیوم و 15 ( 8/23% ) سویه انتروکوکوس فکالیس بودند. 54 (7/85%) سویه مقاوم به ونکومایسین از بیماران بستری و 9 (2/14%) سویه ازبیماران سرپائی بدست آمد. نتیجه گیری: مقاومت کامل به ونکومایسین در انتروکوکوس فسیوم و در بیماران بستری یافت شد. مقاومت متوسط یا سطح بالای انتروکوک به ونکومایسین در بیماران بستری و سرپائی وجود دارد. فراوانی ژن vanb بیشتر از vana است.