بررسی عوامل تسهیل کننده و بازدارنده یادگیری مهارت های عملی از دیدگاه دانشجویان سال سوم به بعد رشته های توانبخشی
چکیده
چکیده مقدمه: این مطالعه با هدف تعیین عوامل تسهیل کننده و بازدارنده یادگیری مهارت های عملی از دیدگاه دانشجویان سال سوم به بعد رشته های توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی از نوع مقطعی می باشد که کلیه دانشجویان سال سوم به بعد رشته های ارتوپدی فنی، فیزیوتراپی، گفتاردرمانی و کاردرمانی جهت ورود به مطالعه انتخاب شدند و پرسش نامه محقق ساخته که حاوی 62 سؤال در خصوص عوامل تسهیل کننده و بازدارنده مؤثر بر یادگیری مهارت های عملی بود استفاده گردید. سؤالات به 8 حیطه تقسیم و بر مبنای مقیاس لیکرت و از کاملاً موافقم= 5 تا کاملاً مخالفم = 1 امتیازبندی گردید. داده ها در نرم افزار spss توسط آزمون های توصیفی و تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 100 دانشجوی سال سوم به بعد با میانگین سنی 8/.± 2/22 سال مورد مطالعه قرار گرفتند. در حیطه عوامل تسهیل کننده آموزش مهارت های عملی، دانشجویان بیشترین موافقت (انتخاب گزینه کاملاً موافقم و موافقم) را با حیطه ویژگی های تسهیل کننده مربیان (85%) و ارتباط بین مربی و دانشجو (85%) بیان نمودند. در حیطه عوامل بازدارنده، دانشجویان بیشترین موافقت را با حیطه امکانات ضعیف موجود بیمارستانی و دانشگاهی (76%) بیان نمودند. نتیجه گیری: مهم ترین حیطه تسهیل کننده آموزش بالینی از دیدگاه دانشجویان، ویژگی ها و معیارهای خوب مربیان بود. لذا برنامه ریزی در جهت بکارگیری اساتید مجرب و آموزش های مداوم مربیان کم تجربه توصیه می گردد. مهم ترین حیطه بازدارنده آموزش بالینی ، عدم امکانات لازم در بخش ها و کلینیک ها بود. در نتیجه چنان چه کمبود امکانات و تجهیزات لازم در محیط بالینی را با یک برنامه ریزی مناسب جبران نماییم در کارآمد کردن دانشجویان تأثیر بسزایی خواهد داشت.