اثربخشی آموزش کنترل خود بر ابعاد کیفیت زندگی بیماران مبتلا به میگرن

اسماعیل سلیمانی، esmaeel soleimani department of educational sciences, university of urmia, azerbaijan –e-gharbi, iran.گروه علوم تربیتی، دانشگاه ارومیه، آذربایجان غربی، ایران. مجتبی حبیبی عسگرآباد، mojtaba habibi asgarabad department of psychology, family therapy institute, university of shahid beheshti, tehran, iran.گروه روان شناسی، پژوهشکده خانواده درمانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه ارومیه (urmia university) سجاد بشر پور، sajjad basharpour department of psychology, university of ardabili mohaghegh, ardabil, iran.گروه روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه شهید بهشتی (shahid beheshti university) علی شیخ الاسلامی، ali shikheslami department of educational sciences, university of ardabili mohaghegh, ardabil, iran.گروه علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه محقق اردبیلی (mohaghegh ardabili university) رقیه نوری پور لیاولی، roghayeh nooripour liavali department of counseling, alzahra university, tehran, iran.گروه مشاوره، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه محقق اردبیلی (mohaghegh ardabili university)

چکیده

زمینه و هدف: میگرن یکی از اختلالات نورولوژیک مزمن است که سبب ناتوانی و دوری از هر گونه فعالیت افراد می گردد. از آن جایی که عوامل مختلفی در بروز و ایجاد میگرن نقش دارند، تنوع داروهایی که در پیش گیری و درمان میگرن به کار می روند نیز زیاد می باشد. درمان های ترکیبی نیز در تسکین میگرن کاربرد دارند. هدف این پژوهش اثربخشی آموزش کنترل خود بر ابعاد کیفیت زندگی بیماران مبتلا به میگرن بود. مواد و روش ها: جامعه آماری این پژوهش را کلیه بیماران مبتلا به میگرن شهر اردبیل در سال 1393 تشکیل می دهند (برآورد تقریبی: 1150n=). نمونه این پژوهش شامل 40 بیمار مبتلا به میگرن بود که از میان بیماران مبتلا به میگرن شهر اردبیل به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. از پرسش نامه جمعیت شناختی و اطلاعات بیماری و نیز پرسش نامه کیفیت زندگی (36 سوال) برای جمع آوری داده ها در مراکز درمانی استفاده شد. از آن جاکه پژوهش حاضر یک مطالعه آزمایشی با کار آزمایی بالینی و طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه شاهد است، برای تحلیل داده ها از تجزیه و تحلیل واریانس چند متغیره استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بین دو گروه بیماران مبتلا به میگرن و گروه کنترل در ابعاد کیفیت زندگی تفاوت معنی داری وجود دارد و این بدان معنی است که ابعاد سلامت جسمانی و سلامت روانی کیفیت زندگی بین دو گروه آزمایش و کنترل بعد از آموزش کنترل خود متفاوت است. نتیجه گیری: آموزش کنترل خود می تواند برای ارتقای کیفیت زندگی بیماران مبتلا به میگرن استفاده شود. این نتایج کاربرد مؤثر و مهمی در درمان بیماران مبتلا به میگرن دارد. به طورکلی، متخصصان مراکز درمانی می توانند از این روش در کنار سایر مداخلات درمانی استفاده کنند.