ارزیابی شبکه ایستگاههای بارانسنجی با استفاده از تئوری آنتروپی گسسته (مطالعه موردی: حوضه آبریز کارون بزرگ)
چکیده
کیفیت مناسب اطلاعات بارندگی ثبت شده در شبکههای بارانسنجی در طراحی پایدار پروژههای آبی نقش مهمی ایفا میکند. از این نظر جهت ایجاد شبکهای بهینه و کارآمد، شبکههای بارانسنجیبایستی بهصورت دورهای با توجه به نیاز و طرحهای توسعه منابع آب پیش روی، مورد ارزیابی قرار گیرند. در این پژوهش بر پایه تئوری آنتروپی، ارزش منطقهای ایستگاههای بارانسنجی حوضه آبریز کارون بزرگ واقع در استان خوزستان مورد بررسی قرار گرفته است. استفاده از تئوری آنتروپی گسسته، محدودیت نرمال بودن داده‌ها در تحقیقات قبلی را مرتفع مینماید. با در نظر گرفتن گروهی از شاخصهای آنتروپی همانند آنتروپی مرزی، آنتروپی مشترک وشاخص انتقال اطلاعات بین ایستگاهها، به تعیین ایستگاههای شاخص و مناطق ضعیف ازنظر تبادل اطلاعات در شبکه پایش حوضه آبریز پرداخته شده وپهنه بندی انجام شده است. تحلیل حساسیت نحوه کلاسبندی اطلاعات نشان داد که مقادیر شاخصهای آنتروپی به تغییر فاصله کلاسبندی اطلاعات حساس، اما رتبه بندی ایستگاهها حساسیت بسیار کمی را ازخود نشان داد. در نهایت، نتایج حاکی ازاین است که تئوری آنتروپی قابلیت خوبی برای کمی کردن ارزش منطقهای ایستگاههای بارانسنجیدر یک شبکه بارانسنجی دارد و تراکم 31 ایستگاه شبکه بارانسنجی حوضه بهینه میباشد و میتوان سایر ایستگاههای بارانسنجی را از شبکه پایش حذف نمود.