بررسی و نقد مقاله فیلسوف – پیامبر در فلسفه سیاسی ابن سینا
چکیده
اغلب کسانی که دربارة آرای سیاسی ابن سینا نوشته اند به طور ضمنی اعتراف نموده اند که ابن سینا، در باب سیاست و تدبیر مُدُن، اندیشة سیاسی به معنای رایج ندارد. در این میان، جیمز دابلیو موریس در مقاله ای تحت عنوان «فیلسوف ـ پیامبر در فلسفة سیاسی ابن سینا» نگاهی متفاوت به فلسفة سیاسی ابن سینا دارد که تقریباً در تعارض کامل با دیگر دیدگاه های مطرح در این باب است. موریس معتقد است که از نظر ابن سینا فلاسفه تنها مفسرانِ ذی صلاح میراث نبوت هستند؛ شیخ برای انبیا هیچ مرتبة خاص و ویژه ای که سایر انسان ها نتوانند به آن برسند، قائل نیست و قوة حدس و عقل قدسی را مشترک بین نوع بشر می داند، نه مختص به انبیا. از این رو، منبع علم انبیا یک منبع متداول برای همه است. ابن سینا جهت تشویق به تعقیب فلسفه و نشان دادن هناهنگی میان شرع و عقل، در مباحث مربوط به سیاست مجبور به سکوت بوده است و سخنان شیخ در باب سیاست عقیدة واقعی او نیست. موریس معتقد است که از نظر ابن سینا آمریت سیاسی مختص فلاسفه است و نقش اصلی در سیاست را به فلسفه می دهد. در این نوشتار چکیدة سخنان و مقاصد اصلی نویسنده این مقاله را ذیل پنج عنوان آورده، در پایان هر عنوان به نقد و بررسی آن پرداختیم.